Gedicht analyse van het gedicht 'Ritueel'

Het gedicht Ritueel is geschreven door Jean Pierre Rawie. In het gedicht komen verschillende vormaspecten en een achterliggende gedachte naar voren.

Ritueel

Ik houd het kleine ritueel in ere,
opdat je elk moment terug kunt keren.

Iedere dag, wanneer het avond wordt,
maak ik de tafel klaar: een extra bord,

bestek, je eigen stoel, een kaars, een glas,
alsof je enkel opgehouden was.

Ik hoor (hoe kon ik denken dat hetgene
waardoor ik ben, voor altijd was verdwenen ?),

ik hoor, alsof de woning nog bestond,
het grind, de klink, het aanslaan van de hond,

en je komt binnen op het ogenblik
dat ik de lamp ontsteek, de bloemen schik.

Ik hoop alleen dat ik dan rustig blijf
en haast niet opziend van mijn stil bedrijf

de woorden vind, als was het vanzelfsprekend:
Schuif aan; tast toe: er is op je gerekend.

Inhoud

Dit gedicht gaat over iemand die elke avond dezelfde gewoonte voortzet, ook al weet hij dat het eigenlijk geen zin heeft. Elke avond dekt hij de tafel voor een persoon extra omdat hij hoopt dat deze persoon toch ook komt. In de eerste zin, de eerste strofe vat de schrijver het gedicht samen. In de tweede zin, de tweede en derde strofe vertelt de schrijver over het ritueel, hoe hij de tafel dekt. In de derde zin, de vierde, vijfde en zesde strofe fantaseert de schrijver over hoe de extra persoon tevoorschijn komt. In de vierde zin, de zevende en achtste strofe vertelt de schrijver wat zijn reactie zal zijn, als de persoon er opeens weer zou zijn.

Vormaspecten

Het rijmschema is AA, BB, CC, DD, EE, FF, GG, HH. De strofes zijn dus distichon strofes. De vierde strofe en de zesde strofe zijn enjambementen omdat de doorloop van het gedicht hier onderbroken wordt. In regel tien zou je van een assonantie kunnen spreken: grind en klink.

In de vijfde, de tiende en de twaalfde regel zijn opsommingen, het gaat hier om asyndetische opsomming omdat er geen voegwoord wordt gebruikt. (bestek, je eigen stoel, een kaars, een glas).

In de laatste strofe passen de woorden tast toe niet in de maat van het gedicht, dit is dus een antimetrie. Hierdoor wordt de nadruk op deze woorden gelegd. Waarom de schrijver hier de nadruk oplegt is me niet helemaal duidelijk. Maar het geeft wel toegevoegde waarde aan het gedicht.

Achterliggende gedachte

Dit gedicht heeft volgens mij geen achterliggende gedachte. De dichter bedoelt gewoon wat er staat. Hij schrijft zijn emoties, zijn gedachte van zich af zonder er een diepere betekenis aan te geven. Hij kan de persoon waar het om gaat (misschien zijn vrouw) niet vergeten nadat zij is overleden. Ze komt niet meer terug, dus hij hoeft niet te schrikken van haar plotseling op komen dagen. Zij leeft misschien zelfs voort in zijn gedachten omdat hij dit ritueel maar voort blijft zetten.

Meest kenmerkende zin

Ik hoor [hoe kon ik denken dat hetgene waardoor ik ben, voor altijd was verdwenen?], vind ik de meest kenmerkende zin doordat hij hier de verleden tijd gebruikt wordt het een beetje verwarrend. Hij fantaseert zo erg dat ze er weer is dat hij zichzelf gek vind dat hij serieus gedacht heeft dat ze voor altijd weg zou blijven. Dit is eigenlijk de tegenovergestelde wereld, zijn gedachtes gaan een eigen leven leiden. Hij hoort haar namelijk helemaal niet en ze is wel voor altijd verdwenen.

Eigen mening

Ik vind dit een heel erg mooi gedicht, ik denk dat dit gedicht tot nu toe de meeste indruk op me heeft gemaakt. Ik moet ook zeggen dat we met Nederlands in de vierde al eens een gedicht van Jean Pierre Rawie hadden gelezen: Dit alles. Ook dat gedicht is me bij gebleven. Ik weet niet precies wat het is maar zijn gedichten spreken me erg aan. Ik vind het vooral zo mooi hoe goed hij zijn gevoelens en gedachtes onder worden kan brengen zonder van de werkelijkheid af te dwalen, ik bedoel hier het gebruik van metaforen en dergelijke.