InfoNu.nl > Educatie en School > Werkstuk > De eenwording van het Italiaanse koninkrijk

De eenwording van het Italiaanse koninkrijk

Dit is een Praktische opdracht over de eenwording van Italië. Het hele proces staat hierin goed beschreven, en het is voor heel veel scholieren een erg nuttig hulpmiddel.

Inhoudsopgave


Inleiding

Italië is nooit één staat geweest. Sinds de tijd van de Romeinen is Italië opgedeeld geweest in heel veel verschillende kleine staatjes. Italië was eigenlijk pas in 1861 één staat, ter vergelijking, Nederland was dit al in 1648. Het rare is dat een staat die pas zó laat één geworden is, 60 jaar later het fascisme heeft uitgevonden. Je zou je kunnen voorstellen dat de nationale gevoelens in zo’n jong land niet zo groot kunnen zijn geweest, maar blijkbaar is het tegenovergestelde waar. Italië is zelfs een van de agressors geweest in de 2e Wereldoorlog. Hoe kan dit? Om dit uit te zoeken is mijn hoofdvraag:
  • Hoe kan het dat een land wat pas zo kort één land is later fascistisch wordt en meedoet om heel Europa te veroveren?

Ter ondersteuning van deze hoofdvraag heb ik mezelf ook enkele deelvragen gesteld.
  • 1. Hoe zat Italië in elkaar voor de eenwording?
  • 2. Hoe verliep de eenwording?
  • 3. Hoe zat het met de stabiliteit van Italië ná de eenwording?
  • 4. Wat heeft Mussolini zelf gezegd over de wortels van zijn fascisme?

Ik hoop met deze hoofd en deelvragen tot een goed antwoord op de hoofdvraag te kunnen komen.

1 Italië vóór de eenwording

Italië is tot 1861 niet één land geweest. Italië bestond uit heel veel staatjes bij elkaar.

Zoals je op de kaart kunt zien waren er erg veel staatjes in het gebied wat we nu Italië noemen. Een kleine greep: Sardinië/Piemonte, Het koninkrijk Sicilië, Venetië, De pauselijke staten, Toscane, Modena en Parma.

Van al deze staten was Sardinië de machtigste. Sardinië heeft ook het voortouw genomen bij de eenwording van Italië. Dit was eigenlijk een herstelling van de situatie zoals die was voordat Napoleon heel Italië (behalve Sicilië en Sardinië) veroverd had. Het enige verschil hierin was dat Lombardije en Venetië zich door het Congres van Wenen gedwongen bij Oostenrijk-Hongarije moesten aansluiten.
De meeste Europeanen zagen Italië ook lange tijd niet als een politieke eenheid, maar enkel en alleen als een geografische eenheid. Zoals je over de Balkan praat als een gebied in plaats van een land, zo praatten de mensen toen over Italië.

In het Congres van Wenen werd besproken wat er met Europa moest gebeuren na de val van Napoleon, en dus ook wat er met Italië moest gebeuren. De oude situatie zou hersteld worden. Sardinië kreeg Genua erbij en Oostenrijk zou Lombardije en Venetië krijgen. Hierdoor kreeg Oostenrijk wel heel erg veel invloed in Italië. Niet alleen doordat ze Lombardije en Venetië geannexeerd hadden maar ook omdat hun Koningshuis nauwe familiebanden onderhield met die van de verschillende Italiaanse staten en vorstendommen.

In heel Europa voltrok zich een revolutie rond het jaar 1830, zo ook in Italië. Maar de rijkskanselier van Oostenrijk, meneer Metternich, zond gelijk troepen naar Italië om ervoor te zorgen dat de situatie bleef zoals hij, Metternich, deze tijdens het Congres van Wenen bedacht had. Uiteindelijk was de revolutie slechts in Frankrijk en België geslaagd, en Metternich en Frederik Willem de 3e hadden zich verplicht om elke soeverein (degene die de hoogste macht in een land bezit) te hulp te komen.

2 Het verloop van de eenwording

2.1 De vier grote helden van de onafhankelijkheidsstrijd

Voordat ik begin met het beschrijven van de gebeurtenissen die Italië onafhankelijk hebben gemaakt wil ik eerst even 4 belangrijke personen beschrijven. In Italië zijn 4 personen die in bijna elke stad wel een plein,straat,beeld of park naar zich vernoemd zien. Deze 4 personen zullen in het verhaal van de onafhankelijkheid heel erg vaak opduiken en om van tevoren alvast duidelijk te hebben wie wie was, en wat hij deed volgt hier eerst een overzicht.

2.1.1 Cavour

Cavour is geboren in de Aristocratie van Piemonte. Zijn liberale ideeën zorgde ervoor dat hij niet in ’t leger hoefde en hij bestudeerde het parlementaire systeem in Groot-Britanië. In 1847 al publiceerde hij een krant, Il Risorgimento, om voor de liberale monarchie in Italië te strijden.

Alhoewel hij geen actieve rol gespeeld heeft in de revolutie(s) van 1848 ging hij vrij kort daarna de politiek in (oktober 1850) en werd minister van landbouw, marine en handel in Piemonte. De portefeuille van Marine wisselde hij een paar maanden later om in die van Financiën. Hij is premiër van Piemonte geweest van 1852 tot aan zijn dood in Juni ’61.
Onder zijn leiding werd de handel verbeterd, het financiële systeem veranderd, het leger gereorganiseerd, wegen gebouwd, spoor aangelegd, kanalen gegraven en werd de macht van de staat ingeperkt.

Cavour was voorstander van het principe “een vrije kerk in een vrije staat”. Omdat Cavour van mening was dat Italië het niet alleen kon heeft hij in 1858 stiekem een afspraak gemaakt om samen met Frankrijk een oorlog tegen Oostenrijk te beginnen. Toen Napoleon de 3e echter voortijdig vrede sloot met Oostenrijk is Cavour afgetreden, om in 1860 weer terug te komen om te onderhandelen over het aansluiten van Parma, Modena en Toscane bij Piemonte.

Toen Garibaldi (zie het kopje “Garibaldi”), zijn tocht door het koninkrijk Napels voltooid had en optrok naar Rome vreesde Cavour de agressie van heel katholiek Europa als Rome ingenomen zou worden door Garibaldi. Daarom trok hij zelf op richting Rome, maar stopte op de grens van het gebied waar de sint Pieter staat zodat hij niet de agressie van katholiek Europa over zich heen zou krijgen. Garibaldi en Cavour ontmoetten elkaar bij de rivier Volturno, om een verenigd koninkrijk van Italië uit te roepen, wat uiteindelijk gebeurde op 17 maart 1861, wat overigens maar 11 weken voor Cavours dood was.

2.1.2 Garibaldi

Garibaldi is een echte Italiaanse patriot. Garibaldi is de meest geromantiseerde strijder van de 4. Geboren in Nice, wat toen nog een stuk van Piemonte was, en werd een aanhanger van het Jong Italië van Mazzini.

Hij is in 1834 gedwongen naar Zuid-Amerika gevlucht, waar hij faam heeft gemaakt als generaal in het leger van Uruguay wat toen in oorlog verkeerde met de Argentijnen. In 1848 is hij teruggekomen en heeft meegeholpen het land te verdedigen tegen de Fransen. In 1859 heeft hij met een guerrillatroep oorlog gevoerd tegen Oostenrijk en in 1860 is hij met 1000 roodhemden het koninkrijk van Sicilië en Napels binnengevallen in de naam van een verenigd Italië. Toen hij het koninkrijk veroverd had gaf hij zijn veroveringen aan Victor Emanuel de 2e. Toen in 1861 het koninkrijk Italië gesticht was viel Rome daar nog buiten. Garibaldi heeft in Augustus ’62 geprobeerd Rome binnen te vallen, maar de Fransen zaten daar om Rome te verdedigen. Toen Italië zijn hoofdstad verplaatste van Turijn naar Florence dachten de Fransen dat de aspiraties van de Italianen om Rome te veroveren wel over zouden zijn, en ze trokken terug. In Oktober ’87 moesten ze echter weer terug, en weer was het Garibaldi die probeerde Rome in te nemen. Pas in 1870 gingen de Fransen noodzakelijk weg uit Rome, omdat ze in eigen land een oorlog met Pruisen hadden. Toen is Rome definitief bij het Italiaanse koninkrijk ingelijfd, alhoewel het nog tot 1929 duurde voordat de Pausen Italië erkenden.

2.1.3 Mazzini

Mazzini was eigenlijk de apostel van de wens om één Italië. Geboren in Genua en rond 1820 lid van een groep van de Carbonari. Die groep streed al voor een verenigd Italië, maar toch vond Mazzini dat het tijd was voor een nieuwe organisatie voor één Italië, en dus richtte hij Jong Italië op. Hij wilde met Jong Italië meer bereiken dan alleen maar de vereniging van Italië, hij wilde de hartstocht en het chauvinisme in Italië in het algemeen bevorderen.

Vanuit zijn hoofdkwartier in Marseille en soms ook vanuit Londen streed hij voor een oprichting van “Jong Europa”, wat zou moeten uitlopen op een republiekeins samenwerkingsverband tussen de Europese staten. Hierna heeft hij nog aan het hoofd gestaan van de Republiek Rome, maar toen die viel is hij nooit meer in Italië geweest, behalve in 1872, vermond als Engelsman om in Pisa, zijn vaderland, te kunnen sterven. Mazzini heeft niet alleen veel invloed gehad in Italië, maar eigenlijk in heel Europa heeft hij zich doen gelden.

2.1.4 Victor Emanuel de 2e

De koning van Sardinië/Piemonte. Kwam op de troon nadat zijn vader was afgetreden omdat hij door Oostenrijk verslagen werd waardoor Oostenrijk Lombardije in handen kreeg. Alhoewel hij gezien werd als een koning die vooral heel erg veel plezier zocht in het leven, was hij fel voor il Risorgimento en hij liet dit onder andere zien door de liberale grondwet in Piemonte te laten bestaan en erg veel vertrouwen aan Cavour te schenken. Hij heeft ook een paar keer als soort scheidsrechter opgetreden tussen Cavour en Garibaldi, die allebei in hem de ideale leider van het “nieuwe Italië” zagen. Hij is koning van Italië geweest vanaf maart ’61.

2.2 De periode 1848 - 1860

In 1848 gingen de revoluties verder. In Italië liep het nationalisme na een tijdje zo hoog op, dat de Roomse Franse president Bonaparte zelfs besloot Franse troepen naar Rome te sturen om de paus en de pauselijke staat tegen de Italiaanse radicalen te beschermen. De Italiaanse radicalen wilden onder Oostenrijk uit, zij baalden ervan dat Oostenrijk een zo grote invloed had in Italië. Ze waren echter verdeeld, ze beschikten slechts over allerlei afzonderlijke staatjes die hun hulp betuigden. Het revolutionaire Frankrijk heeft ook nog hulp aangeboden, maar het koninkrijk Sardinië wees deze van de hand met de woorden “ Italia farà da se” , wat niets meer betekent dan “Italië zal het alleen wel opknappen”.

Er waren 3 stromingen in Italië die op verschillende manieren probeerden het land één te maken. De eerste groep waren vooral de Noordelijke Italianen die vonden dat Sardinië de leiding over het hele land moesten krijgen. De tweede groep noemde zich de Neo-Guelfen. Zij meenden dat het lot van Italië afhing van “het verbond tussen Turijn en Rome”. Turijn was namelijk de hoofdstad van Sardinië. De paus zou dan aan het hoofd moeten staan van een soort Italiaanse Bondsrepubliek. De derde groep was de groep van “Jong Italië”. Zij wilden van Italië één democratische staat maken. De stichter en voorman van Jong Italië was Mazzini. Hij was erg idealistisch en democratisch:

“daarom geloven wij in de Heilige Alliantie der Volkeren als de omvattendste vorm van menselijke gemeenschap die in onze tijd mogelijk is; in de vrijheid en gelijkheid der volkeren, zonder welke zo’n gemeenschap niet kan bestaan; in de nationaliteit als het geweten der volkeren, die hun aandeel in de arbeid dier gemeenschap en waarmee hun aardse taak bepaalt, te weten: hun individualiteit, zonder welke vrijheid noch gelijk mogelijk is; in het heilige vaderland, de bakermat der nationaliteit en het altaar en de werkplaats van al degenen die tezamen de natie uitmaken”
Aan dit citaat kun je al heel erg goed zien wat een vurige voorstander van nationalisme Mazzini was.

De revolutie in Italië begon in het Koninkrijk der beiden Siciliën (zie kaart). Daar was de koning genoodzaakt zijn volk een liberale constitutie te geven. Er kwam dus eindelijk een grondwet in Sicilië, die de koning aan banden legde. In de twee maanden die volgden waren de koning van Sardinië, de Hertog van Toscane en zelfs de paus gedwongen hun volk hetzelfde te geven. Vlak daarna vond er een geslaagde opstand in Milaan, de hoofdstad van het Oostenrijkse Lombardije, plaats. Tegelijkertijd verklaarde Venetië zichzelf tot de nieuwe onafhankelijke republiek van San Marco.

De snelle ineenstorting van de Oostenrijkse macht in Noord-Italië zorgde ervoor dat heel Italië tegen Oostenrijk in het harnas kwam. Er werd een soort nationale kruistocht tegen Oostenrijk gevoerd, die onder leiding van Karel Albert van Sardinië kwam te staan. Napels, Toscane en zelfs de paus stuurden soldaten. Het leek er toen even op dat Italië al zeer snel één land zou zijn. Maar maar heel even. Rond mei 1848 annexeerde Sardinië Lombardije, Venetië, Parma en Modena. Hierdoor werden de andere staten in Italië banger voor het oorlogszuchtige Sardinië dan dat zij de eenwording van Italië wilden bereiken. De koning van Napels en de Paus trokken hun troepen terug, waardoor Sardinië er weer alleen voorstond. Nu sloegen de Oostenrijkers natuurlijk snel toe, en ze versloegen het leger van Sardinië.

Een paar maanden later kwamen de Romeinse radicalen weer in opstand tegen de Paus. Ze waren toch nog niet tevreden met de grondwet die de paus voor ze opgesteld had in maart. Paus Pius IX is toen naar het Koninkrijk Napels gevlucht, en de Romeinse radicalen zetten de kerkelijke staat om in een democratische staat, met Mazzini “himself” aan het hoofd.

De nieuwe democratische staat van Mazzini dwong Sardinië om de oorlog met Oostenrijk weer te hervatten, maar wederom verloren ze. Deze nieuwe ramp zorgde ervoor dat de Italiaanse revolutie definitief van de baan was. In Juli ’49 had Mazzini’s republiek zich tegen de Fransen moeten overgeven, en daarna in Augustus ’49 lijfde Oostenrijk Venetië weer in, en maakte zo een einde aan de republiek van San Marco.

Opnieuw werd de situatie in Italië hersteld, opnieuw had Oostenrijk weer erg veel invloed in Italië. Het enige positieve punt voor de revolutionairen was dat Piemonte kon zeggen dat ze tot twee keer toe Oostenrijk had uitgedaagd en zijn liberale grondwet behouden had.
Begin 1848 was iedereen nog vol goede moed geweest wat betreft de revolutie maar in Augustus ’49 was alle hoop al weer vervlogen. Mazzini, die in Rome in ballingschap was, zei hierover:
“waarom heeft de reactie dan getriomfeerd? Ja: de oorzaak ligt bij ons zelf, bij ons gebrek aan organisatie, bij ons voortdurende wantrouwen, bij onze akelige kleine ijdelheden, bij ons volkomen gemis aan die zelftucht, welke alleen tot grote resultaten kan leiden; bij de versplintering van onze krachten in een menigte partijen en stekten

wij waren uiterst bekwaam in het afbreken, uiterst onbekwaam in het opbouwen.
….
Het is de enghartige geest van het nationalisme, welke de geest der nationaliteit verdrongen heeft.”

Dit zegt genoeg. Mazzini geeft eigenlijk ook al aan dat het komt doordat de verschillende kleine staatjes in Italië elkaar nog te weinig vertrouwen om één te kunnen worden.

2.3 De periode 1860-1914

Nadat Frankrijk opeens vrede sloot met Oostenrijk, was Cavour weer afgetreden als minister president, maar het doel dat hij voor ogen had was eigenlijk al bereikt. Overal in Italië kwamen revoluties met volkstellingen waardoor heel veel kleine staatjes zich bij Sardinië hadden aangesloten.

Cavour werd weer minister, zorgde ervoor dat iedereen die wilde zich kon aansluiten en concentreerde zich op wat er in de pauselijke staten en het zuiden van Italië allemaal gebeurde. In mei 1860 was Garibaldi namelijk met zijn tocht van duizend naar Napels en Sicilië. Cavour zelf was in het geheim een voorstander van deze tocht, en hij had waarschijnlijk toen al door wat voor een voordelen deze hem kon opleveren als Garibaldi ‘m tot een goed einde bracht. Maar deze “hulp” was feitelijk amper nodig. Garibaldi en zijn 1000 roodhemden hadden het erg gemakkelijk in het zuiden. Frans de 2e van Sicilië bood amper verzet, en er kwamen steeds meer mensen die zich bij de heroïsche tocht van Garibaldi aansloten.

Overal in West-Europa volgde men de “avonturen” van de volksheld Garibaldi. Garibaldi beloofde trouw aan de koning van Sardinië, Victor Emanuel, en stak, met de goedkeuring van een Britse minister, de staat van Messina over om zijn tocht voort te zetten op het vastenland van Italië. In Napels en Sicilië volgde een volkstelling die uitwees dat de meerderheid daar vóór een hereniging met het noorden was. Cavour was op dit moment bang dat Garibaldi op Rome afstevende en de woede van Napoleon en de rest van katholiek Europa op zich zou afroepen. Daarom stuurde hij zelf Sardinische troepen naar de Kerkelijke staat en bezette deze gemakkelijk. Hij liet Rome echter aan de paus.

Al deze gebeurtenissen, die elkaar snel hadden opgevolgd, leidden ertoe dat in maart 1861 het koninkrijk Italië met als koning Victor Emanuel van Savoie werd uitgeroepen.

Elf weken hierna stierf Cavour. Hij had echter wel zijn ideaal bereikt, Italië was, tot op zekere hoogte, één. Rome werd namelijk nog steeds door de Fransen bezet, en Venetië was nog steeds Oostenrijks. Dit waren de doornen in de ogen van de echte Italiaanse patriotten.

Garibaldi heeft nog twee keer geprobeerd Rome in te nemen, maar allebei deze pogingen liepen op een mislukking uit. Uiteindelijk heeft Italië Rome en Venetie helemaal zonder bloedvergieten in handen gekregen. Italië heeft politiek bedreven, en op deze manier zijn koninkrijk volledig gemaakt. Venetië “kregen” als een soort beloning voor het feit dat ze kant van Pruisen hadden gekozen dat in 1866 Oostenrijk versloeg. En Rome kwam bij Italië toen Napoleon de 3e in 1870 oorlog met Duitsland kreeg, en elke beschikbare soldaat nodig had. Hij trok daarom zijn soldaten uit Rome weg, en het Italiaanse rijk was compleet. Rome werd gelijk ook de hoofdstad van het rijk.

De enige plekken van Italië die nog “onbevrijd” waren, waren Triës en Trente in het noorden. Het lijkt weinig maar deze 2 gebieden hebben nog een belangrijke rol gespeeld. Het was vanwege deze gebieden dat Italië in 1915 de kant van de geallieerden koos tégen Oostenrijk en Duitsland in de 1e Wereldoorlog. Toen daarna Oostenrijk, Duitsland en hun bondgenoten verslagen werden kreeg Italië het laatste stukje van het koninkrijk ook daadwerkelijk.

Ziehier de kaart van de eenwording van Italië. Je kunt op deze kaart goed zien in welke fasen de eenwording verliep en hoe het zat met de grenzen van de oude staten in Italië.

3 De stabiliteit van Italië ná de eenwording

Italië had de steun van vrijwel heel West-Europa. Er was weinig rancune over de verovering van de Kerkelijke Staat. Italië’s eenheid scheen iets natuurlijks te zijn, en bovendien was deze eenwording zonder veel bloedvergieten tot stand gekomen. Ook sprak de romantische volksheld Garibaldi in heel Europa tot de verbeelding.
Ook in Italië zelf mistte il Risorgimento zijn uitwerking niet. Het nationale gevoel in Italië groeide bij wijze van spreke met de dag. Toch waren er ook nadelige gevolgen te zien in Italië:

  • 1. De kloof tussen de atheïsten (als groep ontstaan door de revolutie in Frankrijk) en de katholieken werd door de Romeinse kwestie natuurlijk groter dan ooit. De Romeinse kwestie, het feit dat de paus het koninkrijk niet erkende en zich “gevangen” voelde in het Vaticaan, bleek een kwestie die bijna niet meer op te lossen was. De paus riep alle katholieke Italianen op niet in overheidsdienst te treden en het koninkrijk te boycotten. Deze kwestie is blijven bestaan totdat Mussolini en paus Pius de 11e in 1929 (de kwestie heeft dus 59 jaar geduurd!) bij het Lateraans verdrag tot een overeenkomst kwamen, waarin Vaticaanstad bedacht werd; een soevereine staat voor de paus, ín Rome.
  • 2. Verder had Italië een groot gebrek aan steenkool en ijzer wat voor economische ontwikkeling natuurlijk erg belangrijk was én is. Een groot deel van Midden en Zuid-Italië leek nog erg veel op hoe het was in de 19e eeuw. Hier leidden doodarme analfabetische boeren een middeleeuws bestaan. Napolitanen en Sicilianen voelden zich ook nog erg achtergesteld bij Noord-Italië dat op politiek gebied “de baas speelde”.
  • 3. Verder waren grote delen van Italië nog niet klaar voor democratie en zelf bestuur. Elke eerbied voor de wet was ver te zoeken. Ook politiek compromis was vaak lastig.

Italië boekte in het begin van zijn bestaan economische vooruitgang, met een hele nieuwe vloot, nieuwe spoorwegen en een uitgebreid leger. Maar zo rond 1880 overheerste toch de teleurstelling. Italië wilde zo graag een grote mogendheid zijn. Frankrijk en ook Engeland hadden hun wereldrijk al, en Italië was heimelijk erg jaloers op ze.

Italië wilde, om te laten zien dat ze ook een grote mogendheid was, gebiedsuitbreiding, een “imperium”. Dit was puur een prestige kwestie, want Italië had nog wel even genoeg aan zijn eigen binnenlandse mogelijkheden. Ook hadden ze amper exportartikelen die de moeite van het exporteren waard waren. Maar het hoorde nou eenmaal bij een grote Europese mogendheid om koloniën te hebben, dús wilde Italië koloniën. Maar omdat andere Europese landen zoveel eerder waren met het “verzamelen” van koloniën bleef er voor Italië weinig over. De aller dorste en armste delen van Afrika, die amper de moeite van het koloniseren waard waren die er voor Italië overbleven.

Toch heeft Italië toen geprobeerd Ethiopië te veroveren. Dit is echter faliekant mislukt. Ze werden verslagen en dit leidde ook nog eens tot een economische terugslag in Italië. (Pas in 1935 heeft Mussolini het alsnog “gekoloniseerd”. Je kunt je hierbij echter wel afvragen of dit een echte kolonisatie was, aangezien het in 1941 alweer door de Britten bevrijd werd. Als je dit als kolonisatie ziet, dan is Nederland ook een tijdje een kolonie van Duitsland geweest).

In mei 1898 brak er in Milaan een hongersnood uit en in 1900 werd koning Humbert door een ontevreden anarchist vermoord. Toen kwam er een nieuwe koning in Italië, Victor Emanuel de 3e, de kleinzoon van de eerste koning van Italië. Hierdoor kregen velen in Italië nieuwe moed en het optimisme heerste in Italië op dat moment. Italië heeft zich er nooit echt bij kunnen neerleggen dat ze geen grootmacht in Europa waren. Toen ze uit Ethiopië verdreven zijn, en in Tunis weg moesten omdat de Fransen daar al zaten kreeg Italië ten slotte van de grote landen in Europa te horen dat ze Libië konden hebben. Libië was een deel van het Turkse rijk geweest, en in 1911 leidde dit tot een oorlog tussen Italië en Turkije, en daarmee begonnen alle kleine balkanoorlogen die uiteindelijk tot de 1e wereldoorlog zouden leiden.

4 De wortels van het fascisme volgens Mussolini

De werkelijke toedracht van de wortels van het fascisme is niet helemaal duidelijk, maar er zijn wel veel opvallende patronen en overeenkomsten te herkennen.

Nadat Italië in de 1e Wereldoorlog “gewonnen” had, waren veel Italianen toch nog ontevreden. Het gevoel verloren te hebben overheerste in Italië. Het land had 650 000 en een miljoen gewonden te betreuren. Men achtte zich beroofd van het Slavische Dalmatië aan de andere oever van de Adriatische zee. De Italianen hadden dit beloofd gekregen in een geheim verdrag wat met Engeland gesloten was. De Amerikanen wisten echter niks van dit verdrag, en trokken zich hier ook niks van aan.

Er stonden allemaal mensen op die om revolutie smeekten, en heel veel mensen gaven hun steun toen aan Gabriele d’Annunzio. d’Annunzio was een romantische dichter, die met een legertje vrijwilligers naar Fiume trok en de stad veroverde. Fiume was nooit aan Italië beloofd, maar d’Annunzio vond dat het bij Italië hoorde. Tot 1920 had men in Fiume een eigen regering, de regering van d’Annunzio.

d’Annunzio richtte zijn staat in zoals een gefantaseerde staat in een gedicht van de Italiaanse dichter Carducci. Hij organiseerde bijeenkomsten waarbij hij vurige redevoeringen vanaf zijn balkon hield, zijn toehoorders staken hun rechterhand omhoog om hun instemming te tonen, ze hadden een speciale kreet die zij zongen (Eya, Eya Alalà), en sommige van hen droegen zwarte hemden. Als d’Annunzio vroeg van wie Fiume was riepen zijn volgelingen “van ons!” en als hij riep van wie Italië was riepen ze hetzelfde. Hij was dan ook van plan om met zijn legertje naar Rome te trekken en vanuit Rome de rest van de wereld te veroveren.

Als je goed kijkt naar Mussolini kun je heel erg goed zien dat hij d’Annunzio als voorbeeld genomen heeft. Het geweld, de balkon-toespraken, de opgeheven rechterhand, de zwarte hemden, de strijdkreten en de veroveringsdrift van d’Annunzio zie je allemaal terugkomen bij Mussolini. Mussolini’s zwarthemden zijn waarschijnlijk zelfs voor een dézelfde als die van d’Annunzio.

Wat verder nog opvalt is dat Garibaldi, de romantische held van de Italiaanse eenwording, óók al volgelingen met dezelfde kleur hemd achter zich aan had. Zijn roodhemden doen ook verdacht veel denken aan de zwarthemden van Mussolini. Ook de tocht van duizend van Garibaldi is door Mussolini als voorbeeld gebruikt voor zijn mars naar Rome.

Mussolini zelf refereerde zelf erg vaak en graag aan het Imperium Romanum van de Romeinen. Hij hamerde er vaak op dat Italië (eigenlijk Rome) al een keer een wereldrijk gehad heeft, de machtigste geweest is en hij wilde eigenlijk zijn eigen wereldrijk. Hij is ook (net als dat de Romeinen hadden) begonnen met het “terugveroveren” van de mare nostrum (de landen rondom de Middellandse Zee). Hij is echter niet verder gekomen dan Albanië. Wat Mussolini wel gelijk gedaan heeft toen hij aan de macht kwam, is alsnog Ethiopië veroveren om de smaad die de nederlaag daar op Italië gelegd heeft weg te vegen.
Het “imperium” van Italië

Ook aan het olympisch stadion in Rome kun je erg goed zien hoe graag Mussolini zijn rijk met dat van de Romeinen vergeleek. Overal stonden Romeinse beelden, naakt met hun sportspullen in de hand.

5 Conclusie

De vraag die gesteld is was:

Hoe kan het dat een land wat pas zo kort één land is later fascistisch wordt en meedoet om heel Europa te veroveren?

Er zijn hier heel veel redenen voor te bedenken maar volgens mij is de belangrijkste reden dat Italië sinds haar oprichting bij de rest van Europa heeft willen horen. Ze wilden zo graag een grote macht in Europa zijn, veel te betekenen hebben, zijn wat ze waren ten tijde van de Romeinen.

Dit heeft geleid tot enorm veel frustratie m.b.t. het niet-hebben van een overzees imperium. Italië heeft ook bijna geen natuurlijke grondstoffen, ook daarvoor hadden ze graag koloniën gehad, die toen eigenlijk allemaal al onder de rest van de Europese landen verdeeld waren. Toen ze het na de eenwording alsnog geprobeerd hebben, mislukte dit in Ethiopië gelijk en kregen ze hun eerste kolonie pas nadat de échte grote mogendheden in Europa hun toestemming verleend hadden om Libië te veroveren. Toen Italië samen met de geallieerden vocht in de 1e Wereldoorlog hoopten zij waarschijnlijk dat na het wínnen van die oorlog zij extra gebied zouden krijgen.

Toen ze ook dit door hun neus geboord zagen, wekte dit natuurlijk nog meer frustratie op. Ze hadden de goede kant gekozen, ze hadden meegevochten, ze hadden gewonnen en alsnog voelde het voor veel Italianen alsóf ze verloren hadden. Toen er daarna één leider opstond die beloofde dat alle nederlagen van Italië teniet gedaan zouden worden, waren er natuurlijk heel veel mensen die dit geloofden. Mensen die zich ongelukkig of onterecht behandeld voelen zullen altijd gemakkelijk de kant van een extreme kiezen. Ook een sterke leider maakt op ongelukkige mensen altijd indruk.
© 2006 - 2019 Stanvanoerle, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Toscane; FiesoleVlak bij Florence ligt het stadje Fiesole. Het stadje heeft een prachtig uitzicht over de grote stad Florence, maar dan…
Monument Victor Emanuel IIZijn grote droom en streven was een verenigd koninkrijk. Nadat diverse delen van het huidige Italië overwonnen zijn, wor…
WK voetbal 1934In 1934 werd voor de 2e maal het Wereld Kampioenschap Voetbal gehouden. Dit jaar was Italië het gastland, nadat andere l…
Sicilië, een eiland vol historieSicilië, een eiland vol historieSicilië, het grootste eiland van Italië, gelegen in de Middellandse zee, ten zuiden van de regio Calabrië, vormt een aut…
Een ERP-pakket automatiseert de waardekringloopOver wat een ERP-pakket nu precies is en doet, wordt verschillend gedacht. Sommigen zien het als een logistiek pakket da…

Reageer op het artikel "De eenwording van het Italiaanse koninkrijk"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reactie

Mitica Pamfilie, 14-11-2007 23:18 #1
Zeer goed!

Infoteur: Stanvanoerle
Gepubliceerd: 23-11-2006
Rubriek: Educatie en School
Subrubriek: Werkstuk
Reacties: 1
Schrijf mee!