De grote muur van China

Het grootste bouwwerk ooit door mensen handen gemaakt was een idee van de keizer van China. Duizenden boeren werkten eraan en duizenden stierven. De muur strekt zich uit van de Gele Zee tot in Centraal-Azië over een afstand van hemelsbreed 2400 km. Hij heeft door zijn vele vertakkingen een totale lengte van 6400 km. Het is het enigste menselijke bouwwerk dat door astronauten die rond de aarde cirkelen duidelijk gezien kan worden.

De bouw van de Grote Muur van China

Tien jaar hard werken had het gekost en duizenden mensenleven, maar uiteindelijk lag de Grote Muur als een reusachtige slang langs de noordelijke grens van China. Hij kronkelde over alle natuurlijke obstakels van het landschap en liep van de Gele Zee in het oosten tot aan de grens met Tibet, door bergen, akkers en woestijnen.
De muur werd gebouwd op bevel van de eerste keizer van het verenigde China, Sje Hwang-ti. In 214 voor Christus stuurde hij zijn generaal Meng T 'ien naar de noordgrens van het rijk met een leger van 300.000 arbeiders en ontelbare politieke gevangenen om een keten van versterkingen te bouwen.
De onafhankelijke staten van China hadden al kilometers lange versterkingen gebouwd. De taak van Meng T 'ien en zijn arbeidsleger was deze bouwwerken te versterken of opnieuw op te bouwen en nog eens 800 kilometer muur aan te leggen om ze met elkaar te verbinden.

Het werk vorderde met een genadeloze snelheid en er moesten steeds nieuwe arbeiders worden ingezet. De bouwkosten voor de muur waren enorm en de boeren moesten dat allemaal betalen. Van elk gezin van vijf personen werden er ten minste twee opgeroepen om aan de muur of een ander project te werken. Daardoor werd het bijna onmogelijk om boerenbedrijven draaiende te houden. Dwangarbeiders moesten in ketenen honderden kilometers naar het noorden lopen. Velen van hun vielen al van uitputting dood neer voordat ze de muur überhaubt maar hadden bereikt.
Zij die de reis overleefden werden ondergebracht in kampementen en moesten in de felle zon, plenzende regen of zware hagelbuien werken. De temperatuur varieerde van 's zomers 35 graden tot - 21 graden in de winters.

Er was weinig te eten. De dorre omgeving bracht lang niet genoeg op voor iedereeen en voedsel moest aangevoerd worden over lange afstanden op pakezels of op boten over vrijwel onbevaarbare rivieren. Veel van dat voedsel werd gestolen, ging verloren of werd tijdens de reis opgegeten.
De honger verhoogde het toch al hoge sterftecijfer nog eens en regelmatig braken er rellen uit onder de werkers.
Velen van hun stierven van uitputting of ondervoeding en werden in de greppels gegooid die voor de fundamenten van de muur werden gegraven. Anderen werden binnen de muur begraven als beschermgeesten tegen de demonen van het noorden die, zo geloofde men, boos waren over het bouwen van zulke grote versterkingen.

De bouw van de muur begon in het noordoosten en vorderde naar het westen. Eerst werden de wachttorens gebouwd. De meeste waren 21 meter hoog met een basis van 12 m². Ze stonden nooit verder uiteen dan de afstand die met pijlen bestreken kon worden, zodat geen stuk muur onbeschermd was. De torens stonden waar dat mogelijk was op strategische plaatsen, zoals heuveltoppen en toegangen tot valleien. Tussen de torens liep een zes meter hoge wal van dubbele muren om invallers en demonen buiten te houden.
Als granieten blokken beschikbaar waren, gebruiken de arbeiders die voor de fundamenten. Sommige waren wel een bij vier meter groot. Bovenop de fundamenten werden van stenen aan twee kanten muren opgetrokken. Van de mortel wordt beweerd dat die zo hard was dat je er geen spijker in kon slaan; de samenstelling van deze mortel is allang verloren gegaan.
De holte tussen de muren werd volgestort met aarde en puin, die vervolgens werd aangestampt.Ossekarren, handkarren en pakezels voerden de materialen uit de omgeving aan.

In elk gebied stuitte men op nieuwe moeilijkheden. Aan het oostelijk uiteinde moest de muur een eindje de zee inlopen. Daarvoor werden grote stenen op boten geladen en in zee gestort om als fundering te dienen. In het midden liep de muur dwars door de vruchtbare Ordosstreek, waar de vijandige Hsiung-nu nomaden woonden. Die moesten eerst verdreven worden voordat men met de bouw kon beginnnen. In sommige bebieden waren de heuvels waarover de muur moest lopen zo steil dat handkarren niet meer gebruikt konden worden. Daarom moesten de mannen zelf met 50 kilo stenen op hun rug de heuvel beklimmen. Op smalle paden werd het materiaal langs menselijke ketens doorgegeven.
Stenen die te zwaar waren om door mensen gedragen te worden werden de heuvel opgerold of beetje bij beetje met hefbomen naar boven gebracht.

Grote delen van de muur werden gebouwd in gebieden met fijne, gele lössgrond, die niet gemakkelijk verwerkt kon worden. Daarom werd het met water vermengd en in houten kratten gestort en zodra het mengsel begon te drogen werd het in een vorm geslagen die in een muur gezet kon worden. Het geheel werd dan met stenen, indien voorradig, bekleed.
In sommige gebieden werd gewoon aarde weggegraven en bleef een strook löss over als borstwering. In deze gebieden bleef de muur veel minder lang staan dan in het stenige noordwesten. In het zanderige gebied van de Gobiwoestijn gebruikte men afwisselend lagen zand en kiezels en lagen woestijngras en twijgen. Toen de muur eenmaal klaar en bemand was vormde hij een geweldig bastion. Elk van de duizenden torens kon een garnizoen herbergen en met voldoende proviand konden ze een belegering van vier maanden doorstaan. Er was een duidelijke grens getrokken tussen het gebied van het Chinese keizerrijk en dat van de nomaden in het noorden.

Waarom werd de muur gebouwd?

Men heeft lang gedacht dat de muur gebouwd werd om China tegen binnenvallende nomaden te beschermen. In werkelijkheid had China uit het noorden niets te duchten. De nomadenstammen die lange tijd voor zoveel moeilijkheden hadden gezorgd, bestonden niet meer. Alleen de Hsiung-nu vormden een bedreiging, maar het leger van Meng T 'ien verdreef ze met gemak uit de Ordosstreek.
De muur zou bescherming kunnen bieden tegen de toekomstige aanvallen, maar de menselijk kosten waren buitenspoorig hoog voor een bouwwerk dat niet onmiddelijk nodig was.
Het idee van de muur is waarschijnlijk voortgekomen uit Sje Hwang-ti's obsessie met veiligheid, na een aantal moordaanslagen raakte de keizer geobsedeerd door veiligheid, en zijn liefde voor grote projecten. Zijn adviseurs zagen er ook nog een ander voordeel in : het was een goede plek om onruststokers heen te sturen.
De bouw van de muur vormde bovendien werkgelegenheid voor de duizenden soldaten die na de eenwording van China niet meer nodig waren bij de onderlinge oorlogvoering. En toen de muur eenmaal klaar was, moest hij ook bemand worden met soldaten, waardoor het leger ver van de hoofdstad gehouden kon worden.
De muur gaf een duidelijke grens aan tussen het land van de Chinezen en de nomadenstammen. Verder was demuur bedoeld voor hen die niet tevreden waren met het leven in China. Niet alleen voor het buiten houden van buurstammen, maar ook voor het binnen houden van de Chinezen bewees de muur goede diensten.

Hoe kwam de Tj 'in-dynastie aan de macht?

De oudst bekende dynastie van de Chinese beschaving was de Sjang-dynastie. Deze werd in de 12e eeuw v.C. omvergeworpen door een federatie van staten uit Noord-China die de Tsjow-dynastie vestigde. Na enige tijd brak er tussen deze staten onderling oorlog uit. In 256 v.C. marcheerden soldaten uit de staat Tj 'in naar de hoofdstad en maakten een einde aan de Tsjow-dynastie.
De Tj 'in-legers trokken door heel China en richtten slachtingen aan onder de bevolking. Door deze tactiek gaven de kleinere staten zich zonder slag of stoot over.
In 246 v.C. werd een 13 jaar oude jongen, Sjeng, koning van de chinese staat Tj 'in. Na 25 jaar had hij alle andere staten verslagen. In 221 v. C. werd koning Sjeng de eerste keizer van heel China. Hij veranderde zijn naam in Sje Hwang-ti, "Eerste Soevereine Keizer". Een van zijn daden was alle boeken te laten verbranden om het verleden uit te wissen.

Wanneer kwam er een eind aan de Tj 'in-dynastie?

Sje Hwang-ti stierf in 210 v. C. op een rondreis door de oostelijke provincies. Op zijn sterfbed vroeg hij zijn oppereunuch, Choa Kao, een brief te schrijven aan zijn oudste zoon, Foe Soe, die aan de Grote Muur werkte. In die brief vroeg hij zijn zoon mee te lopen in de begrafenisstoet van zijn vader, daarmee suggererend dat hij hem op mocht volgen.
Voordat de brief echter verzonden kon worden stierf Sje Hwang-ti. Er volgde een felle machtsstrijd vol intriges onder zijn mogelijke opvolgers. Zijn adviseur Li Ssoe besloot de dood van de keizer verborgen te houden tot zijn lichaam naar de hoofdstad kon worden gebracht en een opvolger kon worden gekozen.


Voor zijn bescherming in het hiernamaals liet keizer Sje Hwang-ti een leger in zijn graf plaatsen. Het bestond uit 7000 levensgrote in slagorde opgestelde terracotta soldaten, 600 paarden van klei en 100 houten wagens. Tegenwoordig bekend als het Terracotta Leger. In 1974 ontdekten boeren die een put aan het graven waren een terracottasoldaat. Er werd verder gegraven en met de opgravingen kwamen duizenden soldaten en paarden te voorschijn. Het Terracotta Leger behoort tot het UNESCO-Werelderfgoed.



Ondertussen bracht Chao Kao de brief, in plaats van hem naar Foe Soe te sturen, naar een andere zoon, Hoe Hai. Hij stelde deze voor de troon te bestijgen met hem, Chao Kao, als belangrijkste raadgever.

Hoe Hai stemde toe en Chao Kao haalde Li Ssoe over mee te doen. Hoe Hai werd als keizer geïnstalleerd en naar Foe Soe werd een gefingeerde brief gestuurd, waarin zijn vader hem opdracht gaf zelfmoord te plegen, wat hij deed. Chao Kao wilde echter alle macht naar zich toe trekken. Hij liet Li Ssoe op valse beschuldigingen executeren en terroriseerde Hoe Hai net zo lang totdat ook hij zelfmoord pleegde.
Toen Chao Kao keizer werd, bleek hij geen steun te hebben. Het rijk was al aan het uiteenvallen. Chao Kao benoemde snel een broer van Hoe hai tot keizer. De nieuwe keizer liet Chao kao onmiddelijk executeren, maar het was al te laat. Drie maanden later trokken rebellerende troepen de hoofdstad binnen en vermoorden de keizer. In 206 v. C., vijftien jaar na de stichting, was het afgelopen met de Tj 'in-dynastie.

Hoe voldeed de muur?

Wanneer hij goed onderhouden en goed bemand werd, vormde de muur een goede verdediging tegen de stammen uit het noorden. Het was een goed signaleringssysteem. Om de 18 kilometer stonden balkentorens waarop overdag met rook en
's nachts met vuur berichten konden worden doorgegeven.
Een boodschap kon op deze manier binnen 24 uur over de gehele lengte van de muur verzonden worden.
Het zwakke punt van de muur was dat hij door zijn lengte moeilijk kon worden bemand. In perioden van interne strijd waren de soldaten elders nodig en konden ze de muur niet bemannen. Een paar jaar na de val van de Tj 'in- dynastie braken de Hsiung-nu door de muur heen en moesten met graan, zijde en wijn worden afgekocht.

De Han-dynastie, de opvolger van de Tj 'in, onderhielden de muur vele jaren goed. Vier eeuwen na de val van de Han beheersten de noordelijke stammen echter geheel Noord-China. In de 7de eeuw tijdens de Tang-dynastie, werd de muur weer verstevigd. In de vroege 13 de eeuw, tijdens de Soeng-dynastie, bleek de muur sterk genoeg om de Mongolen van Djingiz Chan twee jaar tegen te houden voordat hij er doorheen brak.
De Grote Muur werd tijdens te Ming-dynastie, die in de 14 de eeuw opkwam, uitgebreid gerenoveerd. Veel van wat vandaag nog te zien is, stamt uit die periode. Toen de Mantsoes de macht in China grepen, in 1644, had de muur geen militaire betekenis meer. Het rijk strekte zich tot ver ten noorden van de muur uit en China's nieuwe vijanden kwamen van elders, vanuit zee.

Legendes

De snelheid waarmee de muur gebouwd werd was aanleiding tot het ontstaan van allerlei legenden.
Een daarvan vertelt van een zwart vliegend paard met rode manen en een vlammende staart. Daarop reed keizer
Sje Hwang-ti bijna vijfhonderd kilometer op 1 dag en overal waar de hoeven van het paard de grond raakten, zo om de 150 meter, kwam een wachttoren op. Bij het vallen van de avond was er een enorme muur langs de noordelijke grens ontstaan.
De keizer zou ook wondergereedschap hebben gebruikt. Hij had een enorme spade waarmee hij in twee scheppen een kilometer aarde opwierp en met zijn wonderzweep kon hij een bergketen met 1 klap verplaatsen.
Andere legendes proberen het kronkelen van de muur te verklaren. Volgens een verhaal zou het paard van de keizer met een gewicht aan zijn staart vrij langs de noordelijke grens hebben mogen lopen. Architecten volgden hem en bouwden de muur daar waar het gewicht een spoor in het stof had getrokken. Een paar van de ergste kromingen werden als volgt verklaard : op een hete middag zou een draak tegen de muur in slaap zijn gevallen en er met het gewicht van zijn lichaam bochten in hebben geduwd.

Tegenwoordig

De muur speelt nu geen rol meer in de defensie en is een nationaal monument. Iin 1987 is de muur op de werelderfgoedlijst van UNESCO gezet. In 2007 werd de Chinese Muur tot een van de nieuwe zeven wereldwonderen gekozen. De muur is op veel plaatsen zwaar beschadigd of zelfs afgebroken. Tegenwoordig mag men daarom niet meer overal op de Grote Muur lopen. Veel van de stenen zijn voor andere doelen gebruikt of de muur is door erosie en oorlogsgeweld beschadigd. Toch zijn er nog grote delen over. © 2008 - 2009 Mondyluke, gepubliceerd in Spreekbeurt (Educatie en School) op 25-08-2008, laatst gewijzigd op 26-08-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Mondyluke is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Chinese muur, het langste bouwerk ter wereld: In het noorden van China loopt de Chinese Muur door het bergachtige landschap. De Chinese muur is het langste bouwwerk ter wereld. Naar schatting is de muur tuss…
• Het volkslied van China: tekst & vertaling Chinese volkslied: "De Mars van de vrijwilligers" is het nationale volkslied van China. De tekst en muziek van deze hymne stamt uit de jaren dertig van de twintigst…
• Chinese invloeden in ons interieur: Een interieur samenstellen uit meubelen die je smaak vertegenwoordigen is niet per definitie aan een stijl gekoppeld. Basis elementen aangevuld met bijvoorbeeld souvenirs…
• Samenvatting `Morgen ga ik naar China´: Dit is een samenvatting van het boek `Morgen ga ik naar China´. Het boek is geschreven door Imme Dros en de tekeningen zijn van Harrie Geelen.
• Koers van de Chinese Yuan: De Chinese Yuan is de munteenheid van China. Zij wordt ook wel de renminbi genoemd. Zij is het wettig betaalmiddel in het Chinese rijk. Dit artikel biedt informatie over de geschie…