Boekverslag: Tami Hoag 'Dieper dan de doden'

Tami Hoag is de nummer één New York Times auteur van thrillers als 'Tot stof vergaan', 'Dubbelspel', 'De laatste engel' en 'Gekidnapt'. Ook in het boek 'Dieper dan de doden' slaagt ze er in om de lezer op een dwaalspoor te zetten en op deze manier de spanning er in te houden tot het einde van het verhaal. In dit boek vinden vier kinderen een dode vrouw in het bos en zorgen er voor dat er een zoektocht naar de moordenaar wordt gestart.

Gegevens

• Titel: Dieper dan de doden
• Oorspronkelijke titel: Deeper than the dead
• Auteur: Tami Hoag
• Eerste druk: 2010

Samenvatting

Het zal je maar overkomen, je rustige leven als lerares wordt van de ene dag compleet overhoop gehaald. Anne Navare wordt meegesleurd met de zoektocht naar een seriemoordenaar, wanneer een paar kinderen van haar klas een lijk in het bos vinden. Haar grootste prioriteit is er zijn voor de kinderen, maar daarnaast wordt ze ook gevraagd om te helpen in het onderzoek. En beiden lopen niet van een leien dakje. Hoe zou jij reageren als één van de kinderen opeens een vinger van een dood lijk toont, door een moeder woordelijk wordt aangevallen en ondertussen de seriemoordenaar achter jou hebben? Anne weet één ding, was die ene dag maar nooit gebeurd.

Hoofdpersonen

Juf Navare
'Ze was slim en vriendelijk, en ze was heel mooi met haar grote bruine ogen en het donkere haar dat ze achter haar oren droeg. (...) Ze was lief en aardig, maar absoluut niet gemakkelijk.' (blz.8)

Tony Mendez
Mendez was 36 jaar, slim, toegewijd en ambitieus. Hij had de kans gegrepen om de FBI's National Academy te volgen, een elfweekse cursus misdaadbestrijding: niet alleen in Amerika, maar overal ter wereld.' (blz.23)
'Hij had een vierkante kaak, was stevig gebouwd en had een donkere huid en een machosnor. zijn gezichtsuitdrukking was terughoudend, wat paste bij zijn beroep. Zijn handdruk was stevig, zonder poging iets te bewijzen.' (blz.40)

Wendy
'Ze had lang blond haar als een zeemeermin, dat ze altijd droeg in de stijl van popidolen van wie Tommy nog nooit had gehoord.' (blz. 9)
"'Wendy is erg zelfverzekerd. Ze heeft een eigen mening en aarzelt niet om je die te vertellen. Ze is de feministe van de klas.' (blz. 42)

Tommy
10 jaar oud en klasgenoot van Tommy
'Tommy had nog nooit een regel overtreden. Zijn dagelijkse leventje was geordend en ingepland. Om zeven uur opstaan, om kwart over zeven ontbijt, om acht uur naar school. Hij zat tot tien over drie op school en moest om kwart voor vier thuis zijn. (...)' (blz.9)
'Hij was erg slim maar trok geen aandacht. Hij leek voornamelijk zijn best te doen om onzichtbaar te zijn. Anne vroeg zich af waarom dat was. Ze had zijn ouders ontmoet tijdens het oudergesprek. Zijn vader, een tandarts, was charmant en extravert. Zijn moeder was een beetje verkrampt, maar leek een aardige vrouw. (...) De Cranes waren het voorbeeld van een Amerikaans yuppengezin.' (blz. 19)
'Hij had de neiging op een afstandje staan en het humeur en het gedrag van de mensen om hem heen te observeren, en naar aanleiding daarvan te reageren. Van de kinderen die het lijk hadden gevonden, was hij de gevoeligste, en hij zou het meeste aangegrepen zijn door wat hij had gezien. Toch zou hij het minst geneigd zijn erover te praten.' (blz. 31)

Vince Leone
Deskundige op het gebied van seriemoordenaars of ook een profiler genoemd.
'Hij was in 1971 naar de FBI gegaan, na een schitterende carrière op de afdeling Moordzaken van het politiebureau in Chicago. In de herfst van 1975 was hij naar de afdeling Gedragswetenschappen in Quantico gekomen, op het moment dat de afdeling baanbrekend werk begon te verrichten. Dat hij die tijd had meegemaakt, had van hem en zijn collega's legendes gemaakt. Hij was achtenveertig en een legende. Niet slecht. Of misschien kenden deze mensen hem als de man die in zijn hoofd was geschoten en het had overleefd.' (blz.68)
'Hij was altijd een grote, aantrekkelijke man geweest: 1meter90, negentig kilo, een lichaamsbouw om football te spelen. Nu was hij een lange, broodmagere man met tien kilo ondergewicht.' (blz. 72)

Frank Farman
Vader van Dennis, één van de kinderen die het lijk heeft gevonden.
'Ze had Farman al eens ontmoet tijdens een oudergesprek. Hij was het soort man dat alleen het geluid van zijn eigen stem hoorde en die eerder zou zweren dat de zon in het westen opkwam dan dat hij het eens was met een vrouw.' (blz. 16)
'Deputy Farman was ouderwets en had een hekel aan hem (inspecteur Tony Mendez) omdat hij een van de nieuwe lichting was: jong, gestudeerd, van een etnische minderheid, vastbesloten om alle nieuwe technologieën die de toekomst beloofde te omarmen.' (blz. 23)
'Het was geen nieuws dat Frank een seksist was.' (blz. 120)

Structuur
Het boek bestaat uit vijfennegentig hoofdstukken.
Het heeft een gesloten einde.

Thema

• Ieder huisje heeft zijn kruisje.
• Men kan niet altijd op het uiterlijk afgaan.

Symbolen en motieven

Relatie ouders-kinderen
'Ze hielden niet van elkaar. Ze vonden elkaar niet eens aardig. Ze deden geen moeite om te doen alsof, behalve in het openbaar, en van Annes kant was dat met tegenzin.' (blz. 30)
'Anne was diep vanbinnen jaloers op Wendy's gezinsleven. Haar eigen jeugd was eenzaam geweest. Ze was toeschouwer geweest van de slechte relatie van haar ouders en had de ontsporing ervan zien voltrekken. Hoe warm en liefhebbend haar moeder ook was geweest, Anne had altijd geweten dat zij in haar moeders leven na haar vader kwam.' (blz.31)

Angst
'Ik heb hier mijn hele leven gewoond. Mensen worden niet vermoord in Oak Knoll. Vrouwen worden niet ontvoerd. Zevendegroepers vinden geen dode lichamen in het park. Ik ben van streek. Ik ben bang.' (blz. 106)
'Stel dat de moordenaar ons heeft gezien en ons nu ook wil vermoorden?' (blz. 109)

Woede
Dennis is niet de meest aardige jongen. Zo kan hij opeens heel boos worden en Cody, zijn vriendje/slaafje zomaar beginnen slaan.
'Hij stelde zich voor dat het kussen het gezicht van Juf Navarre was, en hij stompte en stompte tot ze niet meer dan een bloederige massa was.' (blz. 111)

Tijd
oktober 1985

Plaats
USA - Oak Knoll
'Anne was geboren en getogen in Oak Knoll, een stadje met twintigduizend inwoners. Het was een beschaafd, gegoed stadje op een afstand van bijna twee uur rijden van Los Angeles.' (blz. 22)

Perspectief/Vertelwijze
De vertelvorm is in de derde persoon.

Evaluatie

Fantastisch boek! De lezer wordt continu op een dwaalspoor gezet en daar hou ik van. Tami Hoag heeft me nog nooit ontgoocheld met haar boek, maar dit is echt wel een topper. Het leest vlot en van in het begin geraak je betrokken met het lot van de vrouwen en de kinderen. Voor wie van thrillers houdt en nog nooit een boek heeft gelezen van Tami Hoag, heb ik een tip: ga nu een boek halen en begin gewoon te lezen!!