Samenvattingen en Carlos Ruiz Zafón

De schaduw van de wind door Carlos Ruiz Zafón

Infoteur: Salu

De schaduw van de wind door Carlos Ruiz Zafón

Een boek dat in de tijd mijn aandacht trok door mijn voorliefde voor sepia, en de serene cover die me weemoedig aankeek en toch tegelijkertijd een warm gevoel gaf. Ik besloot het te kopen. Thuisgekomen bleek het meer dan een schot in de roos te zijn. Niet enkel was een klopper met een mooi plaatje, maar vanaf de eerste zinnen was ik geboeid door de eigengereide manier van vertellen die me intrigeerde.


De auteur

Carlos Ruiz Zafón (25/sep/1964- )

Het boek

Oorspronkelijke titel: La sombra del viento kwam uit in 2001
Nederlandse vertaling: door Nelleke Geel (eerste druk okt/2004)
Paperback/uitgeverij Signature
ISBN: 90 5672 078 3
Omvang: 543 pagina's

Het boek begint en eindigt met welhaast dezelfde paragraaf, wat trouwens een van mijn lievelingstroefjes is met verhalen. De ervaring leert me immers dat er tussen het einde waar men met begint en het begin, meestal heel aangrijpende en gevoelige verhaallijnen afspelen. Ik geef wel toe dat ook de korte inhoud die op de achterkant vermeld stond me al bij de keel greep, van voor ik besloot mezelf te verwennen.

De eerste bladzijden was het even wennen en op gang komen maar dat bleek geen probleem eens gewoon aan de bijvoeglijke naamwoorden en de aparte manier van weergeven. ‘Het zal zijn bedoeling wel hebben,’ dacht ik nog. Al kan ik me voorstellen dat sommigen zich zouden ergeren aan sommige woord constructies en soms toch wel een beetje stijlclichés. Maar dat is een keuze. Ik ben dol op oud woordgebruik en sommige manieren van formuleren, omdat dat een aparte sfeer neerzet. Tenslotte is het een verhaal dat zich afspeelt ten tijde van de Spaanse burgeroorlog en niet in 2006. Wat maakt dat enig aangepast woordgebruik geoorloofd is.

Dit is een boek dat gaat over het ultieme boek en over de liefde voor het boek, in een verhaal dat zich afspeelt over een tijdspannen van 21 jaar, met een nostalgisch tintje, een vleugje magische realisme, een snuifje geschiedenis en een ultieme sfeer.

Het hoofdpersonage uit deze geweldige roman is de bijna elfjarige Daniël Sempere die opgroeit tussen boeken, die hij als zijn vrienden ziet. Hij wordt door zijn vader die en boekhandelaar, antiquair en weduwnaar is, meegenomen naar het oude centrum in Barcelona, alwaar een doolhofachtige bibliotheek die een beetje aan Escher doet denken, en die men ‘het Kerkhof der vergeten boeken’ gedoopt heeft, is. Voor Daniël opent er een nieuwe geheimzinnige en verborgen wereld van woorden en verhalen en net dan neemt zijn leven een cruciale wending. Hij mag, op diezelfde mysterieuze dag en plaats zelfs, voor zichzelf een boek uitzoeken. Uiteindelijk kiest hij voor ‘ De schaduw van de wind’ van de hand van Julián Carax. (Later zal blijken dat dit het enige nog overblijvende boek van de schaduw van de wind is.) Dan wordt hem bijgebracht dat het is de bedoeling dat men, wanneer men op dat ‘Kerkhof der vergeten boeken’ komt, men een boek adopteert als het ware, om het de verschrikkelijke dood der vergetelheid te ontzeggen.

Degene die het boek adopteert zorgt er voor dat zijn boek nooit verdwijnt. Dit is tegelijk een belofte en een doem, en meteen is de sfeer gezet voor het vervolg van deze meesterlijke thrillerroman. Daniël raakt vervolgens verwikkelt in intriges en soms haast horrorachtige situaties, ten tijden van de Spaanse revolutie onder Franco en komt in de loop der jaren tot de verschrikkelijke ontdekking dat het boek een obsessie is voor hem en alle mensen waar hij mee in contact blijkt te komen.
Wanneer Daniël zijn boek openslaat laat het hem niet meer los, (hetzelfde gebeurde met mij). Ik werd als het ware in het verhaal gezogen. De wreedheid van het donkere Franco regime om Daniël heen, tijdens zijn zoektocht naar de auteur en ‘het’ verhaal, doen daar geen meter afbreuk aan. Daniël raakt geïntrigeerd, gepassioneerd, gefascineerd, geobsedeerd en wil echt alles te weten komen over zowel het boek als zijn schrijver. Met slaapogen wil ik maar weer niet toegeven aan de armen van Morpheus en vecht dapper door tot de letters wazig worden. Dit is een verhaal dat men maar moeilijk kan naast zich neerleggen.

Net zoals de lezer als het hoofdpersonage in de ban van het verhaal geklemd worden, lijken alle mensen die Daniël van dan af ontmoet deel uit te maken van de kern van het boek. Het boek, zijn boek is de spil van dit spannende, mysterieuze, horror avontuur dat getuigd van een klare kijk op taal en een immense gave. Ik dompel me weer onder.

De dialogen vloeien voorbij met een snelheid waar men verbijsterd van staat. Het woord verslinden krijgt in dit boek een nieuwe dimensie. Ademhappend blijft de lezer achter, verwart over de impact van dit verhaal en vol bewondering voor de auteur die dit knap staaltje toch maar mooi geschreven kreeg, ook aln heefty men heels soms het gevoel, er is iets. Dit is het soort verhaal waarvan men achteraf denkt; ‘Had ik dit maar geschreven’.

tenslotte ontdekt Daniël dat de auteur van zijn boek naar Frankrijk vluchtte en dat alle exemplaren van de schaduw van de wind vernietigd zijn. Tenminste, dat is de bedoeling. En zoals het een echt spannend boek betaamt, is er ook hier een slecht karakter met ver ontplooide sadistische neigingen, dat gewetenloos en meedogenloos alle nog bestaande exemplaren tracht op te sporen en vervolgens te vernietigen. Het is u vast al duidelijk dat er enkele heikele momenten staan te wachten op ons arme hoofdpersonage dat zijn belofte voor het leven wel erg letterlijk opneemt. In een wanhopige poging het verhaal levend te houden verzeilt Daniël langzaam in een andere dimensie, zijn leven wordt het leven van de auteur. Wat maakt dat het niet lang duurt of de Fumero, de vernietiger van zijn boek, komt hem op het spoor. Dramatiek wordt meesterlijk opgebouwd en op tijd en stond even opgespekt met enkele romantische taferelen en andere bizarre invloeden van zijn boek.

De soms ouderwetse woorden die hun intrek nemen in het verhaal geven het geheel net dat tintje dat de lezer smaakt en verwarmt. Het zou niet hetzelfde effect hebben met neutraal, en taaltechnische modern taalgebruik. Sommigen zullen het als ietwat oubollig afdoen, voor mij werkt het hartverwarmend.

Qua zinsconstructie hanteert Zafón een geheel eigen stijl die de aanwezigheid van de lezer een aangenaam toeven maakt, en dit mede door zijn filmistische weergaven en beschrijvingen, te danken aan zijn ervaring als scenarioschrijver, wat de woorden zintuiglijk maken en de sfeer bijna tastbaar doet proeven. Alsook een fijnzinnige humor die tussen de witregels haar kop opsteekt, maakt het geheel af. Het onvoorspelbare einde maakt dat de lezer tenslotte met een bevredigd gevoel achterblijft. Deze auteur hanteert een unieke poëtische manier van verwoorden, die maakt dat je ogen aan de zinnen kleven. Meermaals kwam ik tot een leesorgasme, wat maakt dat dit boek heel hoog in mijn favoriete lijst genoteerd staat.
De auteur heeft zijn Barcelonese beschrijvingen geput uit eigen ervaringen en overleveringsverhalen die hij hoorde op zijn inspiratietochten.

Dit is een boek dat men gulzig wil verslinden, het werkt echt verslavend, en als het uitgelezen is blijft men met een intrigerend gevoel achter, …spijt dat het uit is. Mij verwonderde het geenszins dat deze knaller een helse rit naar de top maakte en nog steeds in een razend tempo zijn weg naar de wereld vindt. De verkoopcijfers zijn het bewijs ( reeds miljoenen exemplaren vonden hun weg over de toonbank in meer dan 40 landen in dertig talen) dat ik niet alleen sta in deze visie. De fans kijken al reikhalzend uit naar de verfilming.

En Carlos Ruiz Zafón, die is ondertussen vlijtig bezig aan een tweede deel, van wat hij van in het begin als een tetralogie beschouwd heeft. De fans mogen dus gerust zijn, er komt nog veel snoepgoed voor de ogen aan.
De grote hype blijft uit maar ik denk echt dat er weinig kans is dat dit boek op het kerkhof der vergeten boeken zal belanden, ondanks de tegenstanders.

Bibliographie inj tijdlijn:

  • De vorst van de nevel ; oorspronkelijke titel ‘El principe de la niebla’ (debuut in 1993) -> won de Edebé-literatuurprijs voor jeugdfictie

Nog drie jeugdromans van zijn hand
  • El palacio de la medianoche (1994),
  • Las luces de septiembre. (1995)
  • Marina (1999)

Romans
  • De schaduw van de wind - Oorspronkelijke titel: La sombra del viento kwam uit in 2001-> werd bekroond met onder andere de prijs van de Spaanse boekhandel evenals talrijke internationale prijzen.

Links:

De website van het boek (spaans)
Plaatsen uit het boek Plaatsen uit het boek, uitgetekend op een kaart van Barcelona en google
© 2006 - 2010 Salu, gepubliceerd in Samenvattingen (Educatie en School) op 31-12-2006. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Salu is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "De schaduw van de wind door Carlos Ruiz Zafón"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.