Samenvattingen en Hemel

Boekverslag: de hemel van Hollywood

Infoteur: Kimziej

Dit is mijn boekverslag van het boek 'de hemel van Hollywood', geschreven door Leon de Winter. Ik hoop dat jullie er iets aan hebben!


Zakelijke gegevens

  • Auteur: Leon de Winter
  • Titel: de hemel van Hollywood
  • Uitgever: Wolters-Noordhoff
  • Plaats: Groningen
  • Jaar: 2003
  • Bladzijden: 285
  • Eerste druk: 1997

Verwachtingen en eerste reactie

Ik heb dit boek gekozen omdat het eigenlijk het eerste boek was dat ik herkende op de boekenlijst. Mijn zus had het boek en ik wilde het altijd al lezen. Ik was er al eens aan begonnen, maar toen was ik eigenlijk nog te jong om het verhaal goed te begrijpen en kon ik mijn aandacht er ook niet op houden. Nu heb ik opnieuw een poging gedaan en ik heb het boek uitgelezen, maar wel met moeite. Ik verwachtte dat het verhaal in chronologische tijd zou afspelen, maar dit was niet het geval. Er kwamen erg veel flashbacks in voor, wat het verhaal ingewikkeld maakte. Het verhaal begint midden in een gebeurtenis en springt dan twee weken terug. Ik vond het verwarrend dat het zo begon. Je verwacht namelijk een heel ander verhaal als je de achterflap gelezen hebt. Wat me wel aansprak, was de stijl waarmee de schrijver in het eerste hoofdstuk alles beschreef. Dit is vooral leuk in het begin, omdat je zoiets dan nog niet verwacht. Hij beschreef alles alsof het een film is. Een voorbeeld hiervan is: ‘Nu opeens een gewaagd shot van het mechaniek van de kluis, alsof de camera in de deur is gekropen. Tandwielen die draaien, hefboompjes die bewegen, zoiets. En dan weer back naar Green.’ (blz.12)

Waarom de schrijver dit heeft gedaan, weet ik niet. Om de reden te weten, zul je waarschijnlijk meer over de schrijver te weten moeten komen, en de achterliggende gedachte om het boek te schrijven. Voor mensen die het boek voor het plezier willen lezen, is het voor mijn gevoel geen goed boek. Ik had er moeite mee om mijn aandacht constant erbij te houden en had ook vaak geen zin meer om verder te lezen. De eerste hoofdstukken waren leuk, maar daarna viel het tegen.

Beknopte samenvatting en analyse

Samenvatting
Het boek bestaat eigenlijk uit drie delen. Het eerste deel is maar één hoofdstuk en bestaat uit zes bladzijden. Hierin wordt verteld hoe drie mannen een villa binnensluipen en een kluis leegroven. Dit eerste deel is geschreven vanuit een filmisch perspectief. Er worden veel filmtermen gebruikt, zoals close-up, shot en point of view. In het tweede en langste deel worden twee weken vóór het eerste deel beschreven.

Tom Green, vroeger een succesvolle acteur, ontmoet in Hollywood twee vrienden: Jimmy Kage en Floyd Benson. Allemaal waren ze vroeger succesvol en beroemd in de filmwereld, maar nu is er niet veel meer van hen over. Floyd werkt tegenwoordig als alarminstallateur en de andere twee zijn straatarm. Tom Green heeft in de gevangenis gezeten. Hij wil graag weer aan geld komen om een film te maken met het script dat hij ooit samen met zijn voormalige vriendin Paula heeft geschreven, namelijk ‘de hemel van Hollywood’. Hij verblijft in een hotel waar een nogal vreemde man verblijft. Charlie heet hij.

Als ze op een avond lamdronken zijn en met de auto rondrijden, zien ze een lijk liggen. Floyd herkent de man als een gangster waarbij hij een alarm heeft geïnstalleerd en vermoedt dat de mannen waarmee hij samenwoonde, de moord hebben gepleegd.

De drie mannen beseffen dat ze hoofdverdachten worden als ze het lijk laten liggen, omdat ze zoveel sporen hebben achtergelaten. Ze besluiten het lijk mee te nemen naar het huis van Floyd Benson, waar ze hem in de vriezer leggen. Omdat ze de daders op willen sporen, doen ze zich voor als politie en installeert Floyd een aantal microfoontjes in het huis van de criminelen. Het blijkt dat de vermoorde man Tino Rodriquez heet en dat twee van de criminelen hier verantwoordelijk voor zijn. Ook wordt duidelijk dat ze geld hebben gestolen uit het casino waar ze allemaal werken en dit in een kluis hebben gedaan. De drie acteurs kunnen dit geld maar al te goed gebruiken en verzinnen een plan. Ze verkleden zich als drie agenten en bezoeken het huis van de gangsters. Ook Charlie, de vreemde man uit het hotel, mag helpen. Hij mag buiten de wacht houden. Ze zetten de criminelen onder druk en er ontstaat een gevecht tussen twee van hen, waardoor ze beiden overlijden. De derde vlucht weg en de drie acteurs hebben nu toegang tot de kluis. Eén van hen had de sleutel kunnen bemachtigen via zijn ex-vriendin, nu ook wel de vriendin van één van de criminelen. Net voordat zij het geld mee willen nemen, keert de derde crimineel terug, omdat hij door had dat er een spelletje gespeeld werd. Benson maakt deze man ‘onschadelijk’, en de drie acteurs zijn na het beroven van de kluis weer schatrijk.

Jimmy Cage koopt een schip en gaat varen, Floyd Benson blijkt leverkanker te hebben en leeft zijn laatste maanden rustig uit en Tom Green gaat er vandoor met Paula, de ex-vriendin waarvan hij de sleutel had gekregen.

Het verhaal lijkt na deel twee een happy end te hebben, maar dan begint deel drie pas. Het is nu elf maanden later en ene Frederick Smith wordt verbrand gevonden nadat hij als vermist werd opgegeven door een hotel. Justitie komt erachter dat hij in werkelijkheid Tom Green is, de zoon van Max Grünfeld, waar Frederick een foto van had. Tom Green komt uit Nederland en zijn werkelijke naam is Thomas Grünfeld. Hij heeft vlak voor zijn dood een biografie geschreven. Hij vertelt daarin over zijn jeugd en zijn vader die hij pas op zijn elfde leerde kennen. Van deze man moesten hij en zijn moeder joods worden. Hij heeft een ongelukkige jeugd gehad en vertrekt als volwassene naar Amerika.

Zijn vader overlijdt en Thomas erft een fortuin. Dan laat hij zich Tom Green noemen en hij neemt afstand van de erfenis. Hij vertrekt naar Los Angeles om acteur te worden. Het volgende hoofdstuk wordt als het ware geschreven door Charlie, die de gebeurtenissen via de media volgt. Hij gaat op onderzoek uit en hij spreekt met een producent, die overeenkomsten ziet tussen het script van ‘de hemel van Hollywood’ en wat er werkelijk gebeurd is.

Een jurist ontvangt van Green een pakje met een treatment, een soort script. Het wordt duur verkocht aan een filmstudio.

Benson’s bloed is bij de kluis aangetroffen en de FBI vermoedt dat hij daar is vermoord. Charlie denkt dat Rodney Benson heeft neergeschoten in het ogenblik dat hij zelf neergeschoten werd. Green en Kage hebben Benson begraven in zijn tuin. Het is niet zeker of Green nog in leven is of niet. Er zijn verschillende theorieën over wie het treatment geschreven heeft. Het kan door Paula geschreven zijn (in werkelijkheid heet ze Vanessa Wallace), Tino, of Green zelf. Zij zijn alledrie spoorloos verdwenen en het wordt niet duidelijk wiens lichaam er nu gevonden is.

Analyse
Motieven:
Er zijn verschillende motieven in dit boek naar voren gekomen. Eén van de grootste motieven is de drang naar geld. De drie acteurs hebben er alles voor over om die kluis leeg te halen. Ook het motief identiteitscrisis speelt een belangrijke rol. Tom Green is vooral in het begin van het verhaal nogal aan het twijfelen aan zichzelf en over zijn verleden, zo ook zijn twee vrienden Jimmy Kage en Floyd Benson.

Nog een belangrijk motief is de filmindustrie. In het verhaal gaat het eigenlijk constant over de filmindustrie, maar toch is het eigenlijk niet echt een thema. Er wordt een beetje omheen gedraaid.

Personages:
De hoofdpersoon in dit boek is Tom Green. Hij heeft in Nederland gewoond, maar is verhuisd naar Amerika. Voordat hij emigreerde, leefde hij in een gezin dat verzweeg wie zijn vader was. Ze hadden hem altijd verteld dat het een zeeman was, maar hij bleek een rijke Joodse man te zijn.

De bijfiguren in die verhaal zijn Jimmy Kage, Floyd Benson, Paula, Rodney Digiacomo, Mark Fredericks, Steven Banelli en Charlie Strauss. Jimmy Kage is een in zichzelf gekeerde man. Net als Tom Green heeft hij al een lange tijd geen baan meer gehad. Hij raakte aan de drank nadat zijn zoon overleed.

Als hij Tom Green, zijn oude vriend, terugvindt, komt hij er weer bovenop. Hij is eerst wat angstig voor de ideeën van Tom Green voor de perfecte misdaad, maar uiteindelijk geeft hij toe en doet hij toch mee. Floyd Benson heeft problemen met zijn dochter en ook hij heeft een schuldgevoel. Ook hij was acteur en hij heeft zelfs een oscar gewonnen. Toch is hij niet meer actief in de filmwereld en heeft nu een baan als alarminstallateur. Hij twijfelt een korte tijd om mee te doen aan de misdaad, maar ook hij doet uiteindelijk mee.

Paula was de vroegere vriendin van Tom Green voordat hij in de gevangenis terecht kwam. Nu is ze de vriendin van Rodney Digiacomo, één van de gangsters. Ook Paula zat in het plot om het casino te beroven. Aan het eind van het verhaal komt ze terug bij Tom en ze vertrekken samen naar het buitenland. Rodney is in het begin van het verhaal de vriend van Paula, maar verder speelt hij geen grote rol in het verhaal. Hij is één van de criminelen maar komt weinig voor.

Steven is één van de handlangers van Rodney en heeft samen met Mark Fredericks de moord op Tino gepleegd. Mark Fredericks speelt een heel kleine rol in het verhaal. Hij is een beetje de dommerd. Charlie is de vreemde persoon die Tom Green ontmoet in zijn hotel in het begin van het verhaal. Eigenlijk is het een heel onbelangrijk persoon in het verhaal, maar in het laatste hoofdstuk gaat hij op onderzoek uit en is het ineens een ikpersoon in het verhaal.

Perspectief en verteller:
Het boek heeft een wisselend perspectief. In het eerste deel wordt het verhaal beschreven vanuit een filmisch perspectief. Er is wel een alwetende verteller, maar wat die ziet wordt beschreven vanuit verschillende camerapunten. Het verhaal wordt daarna verteld vanuit een hij-perspectief, namelijk dat van Tom Green. Je komt zijn gedachten en herinneringen te weten. Het laatste deel van het boek is een ik-perspectief, namelijk dat van Charlie. Hij vertelt dan het verhaal en je komt alleen zijn gedachten te weten.

Ruimte en tijd:
Het grootste deel van het verhaal speelt zich af in Hollywood. Dit is dan op verschillende locaties, zoals de hotelkamer van Tom Green, de villa van de gangsters en het huis van Benson. De ruimte geeft niets extra’s aan het verhaal. Het heeft geen speciale betekenis.

Het verhaal speelt zich in het midden van de jaren ’90 af. De vertelde tijd is ongeveer anderhalf jaar, met de elf maanden tussenruimte erbij gerekend.

In het tweede deel van het boek is er sprake van tijdsverdichting. Het zijn maar twee weken, maar toch wordt het over een groot stuk uitgespreid. In het derde deel is er juist sprake van tijdsversnelling. Het onderzoek van de FBI duurt veel langer dan twee weken, maar wordt in minder bladzijden beschreven.

Het verhaal wordt niet helemaal chronologisch verteld. Deel één begint midden in een gebeurtenis, namelijk de kluisroof. Hierna springt het verhaal twee weken terug, en het derde deel speelt zich elf maanden later af. Het tweede deel lijkt chronologisch verteld te zijn, maar ook dit stuk bevat een aantal flashbacks.

Stijl:
Het boek is geschreven in een vorm met veel filmtermen. Ik vind niet dat de schrijver te moeilijke woorden en te lange zinnen heeft gebruikt. Vaak juist zelfs korte zinnen om het meer ‘filmachtig’ te maken. Bijvoorbeeld: ‘En terug naar de oldtimer.’
Zulke zinnen zijn vooral in het eerste hoofdstuk duidelijk te zien. Leon de Winter gebruikt soms dialogen die ook nogal op die van de filmwereld lijken. Je ziet zo bijvoorbeeld hele regels onder elkaar staan in de vorm van een gesprek. Het is zo wel duidelijk wie wat zegt, maar toch is het niet echt een fijne stijl om te lezen.

Thema: In dit boek zijn er verschillende thema’s. De belangrijkste is het zoeken naar de werkelijkheid. Je denkt als lezer het verhaal eigenlijk uit te hebben gelezen, maar dan komt er nog een laatste deel in het boek wat het verwarrend maakt. Het gaat er dan om wat er nou precies is gebeurd. Het verhaal lijkt een happy end te hebben, maar in het laatste deel slaat alles om. Ook Tom Green zoekt naar de werkelijkheid. Hij weet niet goed wat zijn identiteit nou is en leeft dan ook met een identiteitscrisis. Een ander thema in dit boek is misdaad, omdat het daar eigenlijk in heel het boek over gaat. Er vinden veel geheime en illegale handelingen plaats.

Titelverklaring: De titel kan op twee manieren uitgelegd worden. De naam verwijst naar de titel van het script dat Paula geschreven heeft en waar Tom Green veel waarde aan hecht. Je kunt de titel ook meer figuurlijk opvatten. Het lukt de acteurs uiteindelijk om het geld te stelen (hoewel dit twijfelachtig wordt in het laatste deel van het boek), en ze komen dus in een soort van hemel terecht. Het verhaal speelt zich af in Hollywood, vandaar de titel: ‘de hemel van Hollywood’.

Eindoordeel

Eerlijk gezegd snapte ik niet veel van het boek. Steeds als je dacht dat je het begreep, kwam er een gebeurtenis die je weer op een ander pad zette. Een goed voorbeeld hiervan is het derde deel van het boek, waar Tom Green waarschijnlijk dood gevonden wordt, terwijl er in deel twee beschreven werd hoe hij met Paula vertrok en het een happy end leek.

De gebeurtenissen in het boek waren niet echt spannend, omdat er ook humor in verwerkt zat. Als de personages het lijk van Tino vinden, zegt Green: ‘Die is zo dood als een pier, die heeft geen hulp meer nodig.’ (blz. 66). Dit beetje humor maakt het boek minder spannend, maar echt grappig is het ook niet, omdat het toch om serieuze zaken gaat.

De gebeurtenissen kwamen voor mijn gevoel niet echt over. Het is nogal onwerkelijk dat drie acteurs alledrie geld nodig hebben en daarom een kluis van een stel criminelen beroven, die immers zelf een casino beroofd hebben. Zulke verhalen hoor je vrijwel nooit. Daarom maakt het het verhaal minder werkelijk. Hierdoor kwam er eigenlijk ook niets in het boek voor dat herkenbaar voor mij was.

De personages in het verhaal vond ik wel erg sterk. Doordat er niet teveel personages in het boek voorkomen, kom je veel over ze te weten. Er zijn wel redelijk wat personages, maar de meeste blijven een beetje op de achtergrond en je komt er ook niet veel van te weten. Van de hoofdpersoon (Tom Green) kom je het meest te weten. Dit komt ook omdat het in het tweede en langste deel van het boek vrijwel alleen om zijn gedachten gaat. Je komt te weten wat hij heeft meegemaakt en wat hij denkt. Hoewel ik vond dat het sterke personages waren met allemaal een eigen karakter, kon ik me niet zo goed inleven in hen. De hoofdpersonages hadden de leeftijd van veertig, zestig en zeventig en zijn alledrie mannen. Hierdoor werd het moeilijker om me in te leven omdat ik niet weet hoe iemand met die leeftijd in het leven staat.

De opbouw van het boek vond ik slim bedacht, maar toch te moeilijk om goed te begrijpen. Het eerste deel van het boek begint midden in een gebeurtenis en wordt verteld door een alwetende verteller en vanuit een filmisch perspectief. Met het tweede deel springt het verhaal twee weken terug en wordt het verhaal verteld vanuit een hij-perspectief, namelijk dat van Tom Green. Tussen het tweede en het derde deel zit elf maanden, waarna een stukje zit met een ik-perspectief, dat van Charlie.

Dit vind ik heel slim verzonnen door Leon de Winter, maar toch maakt het het verhaal erg verwarrend. Je zit eerst heel de tijd in het leven van Tom Green, maar dan ineens weer in dat van Charlie. Ik snapte dit pas toen ik meer informatie over het boek ging zoeken. Eerlijk gezegd had ik het laatste deel ook bijna helemaal overgeslagen, omdat ik het gewoon helemaal niet meer snapte. Pas toen ik het boekverslag moest maken, zag ik in dat ik dat laatste stuk wel degelijk nodig had en ben ik het opnieuw gaan lezen, maar ook dit keer wist ik nog steeds niet wat er precies gebeurd was.

Het verhaal heeft een open einde. Dit spreekt me niet zo aan, omdat het boek voor mijn gevoel dan niet af is. Ik lees liever boeken met een duidelijk einde, zodat je weet wat er nou precies gebeurd is en vaak wordt dit in het slot ontrafeld. Nu weet je nog bijna niets na het boek gelezen te hebben.

Het taalgebruik vond ik goed gekozen. In het eerste deel komen veel filmtermen voor, zoals shot, point of view, cut, enzovoort. Dit maakte het grappiger om te lezen, omdat het vernieuwend is. Niet veel boeken gebruiken zulke termen. Helaas duurt dit maar zes bladzijden, want daarna begint er een heel ander perspectief. Het eerste deel sprak me ook heel erg aan omdat er korte zinnen gebruikt werden. Dit heeft ook met het filmisch perspectief te maken. Een voorbeeld, eerder genoemd in dit verslag, is: ‘Nu opeens een gewaagd shot van het mechaniek van de kluis, alsof de camera in de deur is gekropen. Tandwielen die draaien, hefboompjes die bewegen, zoiets. En dan weer back naar Green.’ (blz.12).

Het is alsof een regisseur tegen een cameraman zegt hoe er gefilmd moet worden. Dat sprak me wel aan. Later in het verhaal werden er langere en moeilijkere zinnen gebruikt. Niet té moeilijk, maar het maakte het wel wat lastiger om te lezen. Ook omdat er veel beeldspraak werd gebruikt, moest je je gedachten er continue goed bijhouden om het nog te begrijpen. Dit vond ik soms lastig. Een voorbeeld hiervan is: ‘Het was een bekend refrein waar hij tegenin moest zingen. Hij kende de melodie uit het hoofd. Maanden van totale betrokkenheid op elkaar losten geleidelijk op in weken van teruggetrokken gedachten, steeds minder hoorbare woorden, steeds meer onuitgesproken monologen. Ook Green had moeite om overeind te blijven in de voortstormende horden acteurs die de stad platbrandden.’ (blz. 150.) Ik vond dat de ruimtes waar ze zich bevonden wel goed beschreven waren. Ik kon het allemaal goed voor me halen en zo hoort het ook als je een boek leest, vind ik.

Evaluatie

Aan de ene kant vond ik het erg moeilijk om dit boekverslag te maken. Dit komt omdat ik het boek eigenlijk niet goed snap en de achterliggende gedachte van het schrijven van het boek niet weet. Aan de andere kant ben ik ook blij dat ik mijn boekverslag over dit boek heb gedaan, want door het opzoeken van informatie over het boek snap ik het toch iets beter.
Ook heb ik meer waardering gekregen voor de schrijver. Ik heb artikelen gelezen waarin hij totaal weggecijferd wordt, omdat zijn boeken zogenaamd niet aan de literaire eisen voldoen. Dit vind ik overdreven. Schrijven doe je (in dit geval) voor je plezier en niet om aan bepaalde eisen te voldoen. Ik denk dat Leon de Winter dit ook in zijn achterhoofd heeft gehouden. Dat merk je aan de manier waarop het boek is geschreven.

Ik heb nu eindelijk een boek gelezen dat anders is dan alle andere ‘normale’ boeken die allemaal in chronologische tijd en in hetzelfde perspectief zijn geschreven. Ik heb dus na het maken van dit boekverslag meer respect gekregen voor de schrijver en zijn boek, ‘de hemel van Hollywood’.
© 2007 - 2010 Kimziej, gepubliceerd in Samenvattingen (Educatie en School) op 11-12-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Kimziej is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

Bronnen en/of referenties

  • http://educatie-en-school.infonu.nl/samenvattingen/2164-boekverslag-de-hemel-van-hollywood.html
  • http://www.scholieren.com/boekverslagen/9912
  • http://www.scholieren.com/boekverslagen/23973

Reageer op het artikel "Boekverslag: de hemel van Hollywood"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.