Dawson's Creek: Quality teen TV and mainstream cult?

Het artikel 'Dawson's Creek: Quality teen TV and mainstream cult' bestaat uit drie hoofdstukken waarin Matt Hills eigenlijk wil bewijzen / beargumenteren dat de populaire Amerikaanse televisieserie DAWSON'S CREEK zowel kwaliteitstelevisie als mainstream-cult is. Hills zal in het eerste hoofdstuk de verschillen tussen de liefdesrelaties uit DAWSON'S CREEK beschrijven. Die relaties vormen een belangrijk onderdeel van het narratieve verloop van het programma. Vervolgens zal Hills in het tweede hoofdstuk kwaliteit koppelen aan de reputatie van de auteur (in dit geval de bekende scenarioschrijver Kevin Williamson). En aansluitend beschrijft hij waarom DAWSON'S CREEK, evenals een serie als THE X-FILES, moet behoren tot cult-televisie en hoe een cultstatus verkregen kan worden.

Quality teen TV: Reflexivity and the depiction of relationships

Volgens de socioloog Anthony Giddens bestaan liefdesrelaties uit twee zaken; romantische liefde (deze vorm creëert een gevoel van verbondenheid met de ander, vooral voortgekomen uit het primaire verschil tussen de twee geslachten) en de pure relatie (een ‘levenslang’ samenlevingsverband dat standhoudt zolang beide partijen hierin gelukkig zijn). Binnen de laatste vorm zijn wij voortdurend bezig onszelf te spiegelen aan anderen, waarbij we ons steeds weer dezelfde vragen stellen; ben ik gelukkig?, moet ik bij mijn partner blijven?, etc. We zijn dus steeds bezig onszelf te herontdekken. Volgens Giddens is dit een positief en volledig democratisch proces, aangezien hierdoor de onderdrukking van vrouwen, wat vroeger in Westerse gemeenschappen niet ongewoon was bij romantische liefde, bijvoorbeeld wordt tegengegaan. Het is een idee van gelijke rechten.

In DAWSON'S CREEK is er ook sprake van de genoemde liefdesrelaties. De relatie tussen Joey en Pacey is een pure relatie, terwijl de relatie tussen Dawson en Joey meer romantisch en traditioneel is, aangezien zij elkaar van jongs af aan al kennen. Door de termen van Giddens op DAWSON'S CREEK toe te passen, blijkt dat de termen hier niet goed werken. Hills pleit binnen DAWSON'S CREEK voor een actieve combinatie van de twee, volgens Giddens dus contrasterende relatievormen.

In DAWSON'S CREEK wisselen de twee vormen zich dus steeds af. Er wordt door die wisselwerking tussen steeds weer verschillende relatievormen dus gewerkt aan een gecompliceerde en diepere inhoud van de serie. De relatie tussen Dawson en Joey is er vanaf het begin en zal als rode draad ook altijd aanwezig zijn. Het narratief zal in dit opzicht nooit een conclusie bieden. En die relatie zal steeds verschuiven van romantisch naar puur. Daarnaast zullen ook andere verhaallijnen, relaties, etc. worden geïntroduceerd. De verschillende reflexieve relatievormen en combinaties van romantische en pure relaties zorgen voor een gecompliceerde tekstuele inhoud en volgens Hills zou de serie dan ook een kwaliteitsstatus mogen krijgen.

Quality teen TV: Reflexivity and Dawson’s Creek as authored

In DAWSON'S CREEK zijn de personages voortdurend gericht op de uitdrukking van hun gevoelens. Opvallend is hierbij het verbale vermogen waarmee dit gebeurt. Voor tieners is het juist kenmerkend dat zij zich in verbaal opzicht meestal nog niet zo goed kunnen redden. Daarbij zijn ze ook vaak gefrustreerd. In DAWSON'S CREEK gedragen de personages zich zo nu en dan onverantwoordelijk en onvolwassen, maar zij zijn altijd in staat hun zelfreflectie op een volwassen manier te verwoorden en om open met elkaar te communiceren, net als volwassenen zitten zij vol zelfbegrip.

DAWSON'S CREEK verwoordt dus eigenlijk een culturele ideologie met betrekking tot zaken als zelfreflexiviteit en handelingsbekwaamheid. De personages uit DC lijken voortdurend rationeel en zelfbewust te zijn, terwijl echte tieners van zichzelf weten dat ze zich zo nu en dan irrationeel gedragen.

De personages uit DAWSON'S CREEK zijn geschreven door Kevin Williamson, die ook verantwoordelijk was voor horrorfilms als SCREAM en I KNOW WHAT YOU DID LAST SUMMER. En een grote naam is altijd interessant. Door zijn, uit de cinema verkregen reputatie aan DAWSON'S CREEK te verbinden wordt de status van de serie in kwalitatief opzicht vergroot. De serie werd in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk enorm populair. Daarbij komt ook nog eens dat de serie altijd op een gunstig tijdstip in de programmering van de omroepen werd geplaatst, waardoor het jongere, maar ook het oudere publiek kon kijken.

Maar naast positieve reacties kreeg Williamson ook kritiek, aangezien de personages niet bepaald realistisch zijn. Zij spreken als therapeuten, maar gedragen zich als kinderen, werd er gezegd. Het verweer luidde dat de personages, vanwege hun verbale vermogens, wellicht niet realistisch zijn, maar dat de gevoelens en emoties die zij hebben wel zeer herkenbaar zijn. Hierdoor is DAWSON'S CREEK aantrekkelijk voor zowel een jong als een oud publiek. DAWSON'S CREEK gaat over tieners, maar Williamson heeft de personages zo weten te creëren dat ze voor een gevarieerd publiek zeer herkenbaar zijn.

Quality teen TV as mainstream cult

Het is vooral vanwege tekstuele elementen dat DAWSON'S CREEK door velen niet als cult wordt gezien. Series als BUFFY THE VAMPIRE SLAYER, THE X-FILES en THE SIMPSONS kenmerken zich door fantasie-elementen en satire en vallen wel onder die noemer. Teksten die dichter bij culturele, conventionele en vooral vrouwelijke interesses liggen zullen zelden een cultstatus bereiken. Het zijn veelal strips, sciencefiction en horrorteksten die een cultstatus bereiken.

Hills wil DAWSON'S CREEK echter ook plaatsen onder cult, en zijn argument hiervoor is de enorme fancultuur die op het internet ontstaan is. Internet heeft het eenvoudiger gemaakt om sociaal georganiseerde fanculturen op te richten, waardoor televisieseries nu meer steun van deze culturen krijgen dan vroeger mogelijk was. Groepen fans zullen andere teksten waarin zij niet geïnteresseerd zijn nooit erkennen als zijnde cult-teksten. Kwaliteit is niet enkel en alleen terug te vinden in de tekst. Het wordt ook gecreëerd door verschillende culturele en sociale contexten. En zonder publiek kan ook geen cultstatus aan een tekst gegeven worden.

Er zijn dus verschillende redenen te geven waarom DAWSON'S CREEK kwaliteitstelevisie zou moeten zijn. Door de ingewikkelde tekstuele combinatie van romantische en pure relaties, door de discoursen, die therapeutisch lijken, door de auteur, in de vorm van Kevin Williamson, het eindeloze narratief, waarin de personages hun problemen bespreken, de fans op het internet. Kwaliteit en cult hangt af van de culturele machtsstrijd tussen verschillende fanculturen, producenten en publieken.