Boekverslag: Dam

Een boek dat laat zien waar een leven vol leugens tot leid. Er zitten harde & gemeende fragmenten in, daarom is het ook meer geschikt voor ouderen.

• Naam van auteur: John Marsden
• De Titel: Dam
• Vertaald door: Suzanne Braam
• Oorspronkelijke titel: Checkers
• Uitgeverij: J.H. Gottmer/ H.J.W. Becht BV.
• Jaar van uitgave: 1996 in Australia, 2001 in Nederlandse taalgebied.

Eerste reactie:

Dit boek heb ik per toeval gekozen. Ik was in de bibliotheek op zoek naar een ander boek, maar ze hadden hem toevallig niet op dat moment. Dus ben ik beginnen zoeken achter een ander boek. Ik ben gaan kijken in de rijen van de adolescenten, en ik begon te kijken naar de mooie kaften. Tot dat ik op één val dat niet te dik was van grote en een mooi kleurtje had. Ik las de achterkant van het boek en het zag er spannend uit. Dus besliste ik dit boek maar te nemen.

Bij het lezen van dit boek kwam er veel in mijn hoofd terecht. Veel droevige, harde momenten in mij. Vooral al die leugens dat je leest in dit boek. Wat mij deed denken aan mij vroeger. Vroeger loog ik ook veel en nu zie ik toch hoe erg dit was. Het boek vond ik eigenlijk wel geslaagd. Ik lees niet veel boeken, maar dit boek is niet te langdradig, saai en heleboel andere dingen. Het was juist goed voor mij, niet teveel pagina’s en zeker spannend genoeg voor mijn gedachten in het boek te houden.

Het beste deel van in het boek vind ik wanneer het hoofdpersonage (ik) ontdekt dat haar vader alleen maar leugens heeft verteld en dat zij da confronteert met hem. Het minste deel van dit boek is in het begin waar je heel de tijd leest hoe het daar is in een kliniek ( wat saai is). Maar dit duurt gelukkig niet te lang.

Hoofdpersonen:

• De (ik) die veel zelf verteld en veel in haar dagboek schrijft.
• De vader die heel veel leugens vertelt.

Samenvatting:

Een 15 jarig meisje woont in de rijkste buitenwijk van de stad, haar familie is rijk en machtig + ze kan alles krijgen wat ze wil. Maar ze is desondanks in een psychiatrische kliniek terechtgekomen. In de groep waar ze deel van uit maakt verblijven jongeren met allerlei problemen zoals anorexia, een schoolfobie en dwangneurosen. Ze hebben regelmatig groepsgesprekken, waarbij ze dan over zaken met elkaar praten. Ze vertelt dat ze altijd een hond wou hebben. Op een gegeven moment komt haar vader thuis en hij is erg opgewekt. Hij verteld iets over een opdracht dat hij heeft gekregen om een casino te bouwen. Maar het moet nog allemaal geheim blijven. Dus houdt ze haar mond. Dezelfde dag heeft hij een doos bij zich waar een hondje in zit die veel zwarte en witte vlekken heeft. Ze noemt hem daarom Dam. Nu was ze natuurlijk superblij.

In de volgende maanden wordt het openbaar dat haar vader samen met een andere man die opdracht heeft gekregen, maar tegelijkertijd gaan er overal verhalen rond. Verhalen over oneerlijkheid, omkoping en handel over voorkennis bij het binnenhalen van het contract. Aanvankelijk lukt het hem om die roddels te laten verdwijnen. Maar er zijn toch nog een paar mensen die de waarheid willen weten. Haar vader ontkent dat hij ooit contact gehad heeft met de premier. Door al die beschuldigingen en pogingen om haar vader te laten zien dat hij onschuldig is. Vervreemdt het gezin steeds meer van elkaar. Moeder heeft heel veel moeite met dit allemaal en sluit zich steeds meer op in zichzelf. Vader heeft het te druk met zijn eigen zaken en de twee kinderen worden dus min of meer aan hun lot overgelaten. De hoofdpersoon mag niets vertellen en dat doet ze ook niet. Op een gegeven moment stelt een van hen haar vragen over haar hond Dam. Ze vertelt wanneer ze hem gekregen heeft. De verslaggever legt daarmee de link naar de premier, want die blijkt net zo´n hond te hebben. Daarmee wordt duidelijk dat haar vader al die tijd gelogen heeft.

Haar vader is woedend op haar en vermoordt haar hond. Zij voelt zich zo schuldig over de dood van Dam dat ze daardoor in de kliniek terecht gekomen is. In de kliniek gebeuren allerlei dingen waardoor ze op een gegeven moment wel haar mond moet open doen. De groepsleidster zet haar het volgende gesprek onder druk om haar verhaal te vertellen en vraagt of ze wil zeggen waarom ze is opgenomen. Ze zegt dan dat het komt omdat ze haar hond vermoord heeft. Vanaf dat moment kunnen ze met haar aan de slag. En kan ze op weg naar genezing. Want het is natuurlijk niet haar schuld. Ze is slachtoffer van de oneerlijke praktijken van haar vader. Op het moment dat ze naar huis kan. Lukt dat niet omdat haar vader nog in de gevangenis zit en haar moeder nog niet in staat is om voor zichzelf te zorgen en moet ze net als haar broer naar een internaat.

Het einde bij dit is wanneer het goed gaat met haar en haar broer, en dat ze alles begint te vergeten wat heel treurig is als einde van een verhaal.

• Het onderwerp: In dit boek gaat het vooral over het doorstaan van leugens en problemen van andere te helpen doorbreken.
• Belangrijkste gebeurtenis: Wanneer ze ontdekt dat haar vader allemaal leugens verteld. En dat zij al de schulden krijgt i.p.v. haar vader.
• De personages: De ik vorm vond ik na een tijdje wel stresserend, het is wel eens iets anders. Voor de rest heb ik geen klachten.
• Structuur: Het begin tamelijk traag voor dat het in actie schiet, maar eens dat het begonnen is, dan stopt het niet meer. De einde ziet men niet zo goed afkomen. Dat is wat minder.
• Tijd en ruimte: Speelt zich af in onze tijd, er zijn geen speciale plaatsen aangeduid.
• Taalgebruik: Taal gebruik is normaal vind ik. Niet te gemakkelijk en ook niet te moeilijk. Perfect eigenlijk.